چرخه معیوب جنگ و قهرمانی، یادداشتی در سالروز شروع جنگ هشت ساله
  •  

30 شهریور 1400
Author :  
شهیدی در صحنه جنگ آماده برای تخلیه به عقب

 

"شنودگان عزیز! توجه فرمایید! شنوندگان عزیز! توجه فرمایید! رزمندگان ...."

این سرآغاز پیام رادیویی مبتنی بر پیروزی بود، که در دوره یک نبرد هشت ساله خسارتبار، نوید بخش، و در میان آن همه خسارت و خون، به همراه مارش پیروزی، شادی آور و غرور آفرین در میان ملت ما شده بود.

در آن روزهای مرگ و شهادت، جنایت و جنگ، در آن هنگامه های خونین عروج، در آن جهنم سیاه و سرخ از دود و آتش، در میان آن همه ناله و فریاد، که از درد تن پاره پاره شده رزم آوران، از اصابت تکه های داغ آهن (تیر و ترکش) به هوا بلند بود، میان زوزه های گلوله و ویرانی، میان آن همه انفجار و بوی تند باروت، که خانمان ها بر می افکند، میان آن همه مردم که از خانه و کاشانه خود آواره این شهر و آن شهر شدند و... همه و حتی گوش های خود ما رزمندگان حاضر در صحنه جنگ نیز، منتظر و تشنه شنیدن این پیام های رادیویی تبلیغات جنگ بودند، که خبر از شروع عملیاتی، و یا آغاز حرکتی می داد، که انتظار می رفت در وضعیت ساکن و مردابی جنگ تغییری دهد، پازلی را در صفحه ی به هم ریخته جنگی، جابجا کند، خلأ ایی را پر کند، تا وضعیتی روشن شود، و بلکه اتفاقی بیفتد، و تغییری در شرایط جنگ به وجود آید؛ اما از پس این پیشروی ها و پسروی ها، که بسیار هم مهم بود، اتفاق خارق العاده ایی نیفتاد که نیفتاد!

و با وجود این که بارها و باره ها این پیام، از رسانه ها شنیده شد، اما در پایان، این پذیرش قطعنامه 598 مصوب سازمان ملل متحد بود که، با راه حلی سیاسی و دیپلماتیک، اتفاق اصلی را رقم زد، و بر دایره ایی از خون، کشتار و جنایت مهر ختم کشید، ورنه، نه این صحنه و نه صحنه داران این جنگ را قصدی برای اتمامش نبود، در چهره هیچکدام شان نشانه ایی از قصد پایان نمی دیدم.

گرچه در پس این پیام شورانگیز رادیویی، همواره ما منتظر اخباری غرور آفرین از صحنه های پیروزمندانه جنگی بودیم، تا به قول ما رزمندگان "قلب امام شاد" گردد، اما فارغ آن همه همهمه و شور تبلیغاتی، در آن سوی دیگر سکه ی غرور و حماسه جاری در فضای صحنه کشور، عده ایی در پناه هیجان این اخبار غرور انگیز تبلیغات جنگ، مشغول جمع آوری بدن های رزم آورانی مشغول بودند، که مثل برگ های تازه ی مبتلا به خزانِ نا به هنگام، با ترکه های داغ و آتشین، بر زمین ریخته شده بودند. 

در این سوی و آن سوی خاکریزها، بعد از هر عملیاتی پر بود از جنازه ی آنانی که در دو سوی خط آتش، به نبردی سخت و مردانه پرداخته بودند، رزم آورانی که پدران و مادران شان با رنج و تعب بسیار، آنان را پرورانده، و به سن رشادت و دلیری جنگ رسانده، اکنون پیاده نظام لشکریان گرد آمده در زیر یکی از دو پرچم حاضر و درگیرِ در این جنگ شده بودند، و برای مهیا کردن شرایط شنیدن این لحن حماسی از بوق های حامل تبلیغات جنگ در دو سوی مرز، جان داده، و اکنون اجسادشان باید جمع آوری، و به عقب منتقل شده و زیر خروارها خاک، به همراه تمام آرزوهای خودشان و اهل شان دفن می شدند.

ما همواره از نعمت های جنگ شنیده ایم، اما جنگ روی بسیار خشن و ناگواری دارد، که البته وجه غالب آن هم هست، و از دید جامعه پنهان، و مخفی نگه داشته می شود، روی خشونت، ویرانی و بی رحمی های جاری در جنگ، که آثار هلاکت بارش، همیشه درست و یا نادرست سانسور می شوند، و شاید به همین دلیل، گاه اذهانی را می توان دید که، آرزوی دیدن دوباره آن لحظات زشت و نازیبا را می کشند، تا صحنه ایی بیابند و مثلا روح سلحشوری و قهرمانی خود را به ظهور رسانند، یا در فضای عرفانی آن لحظه ها غوطه خورند، یا بدبخت ترین آنان، انتظار می کشند تا از مشکلات جنگ، ماهی های بزرگ، از سودهای کلان تجاری را صید کنند و...

شاید به همین دلیل است که به درست یا نادرست، قرن هاست که قهرمانان ما از میان جنگ آوران، و حکمرانان غالب انتخاب می گردند، و کسانی در این بین مشهور می شوند که در کشورگشایی ها، دست برتر و موثرتری داشته اند، حال آنکه ما بیشتر از هر چیزی نیاز به صلح و قرار، و در نتیجه پیشرفت و آسایش داریم، تا جنگ و نبرد و ویرانی و عقب ماندگی؛

ما به قهرمانانی نیاز داریم که صلح را برای ملت خود به ارمغان آورند، به حکمرانانی نیاز داریم که شرایط زندگی بهتری برای ملت های خود تهیه ببینند، قهرمانان ما باید از میان دانشمندان، حکما و حکمرانانی باشند که شرایط سلامتی، رفاه و پیشرفت را برای انسان ها مهیا می کنند، و البته ناگفته پیداست که این رفاه و پیشرفت است که، ملت ها را از جنگ و احتمال بروز آن دور می کند، و هر چه رفاه و پیشرفت عقب نشست، احتمال بروز جنگ و خونریزی نیز افزایش خواهد یافت، و تجاوز و جنگ هم موضوعیت بیشتری پیدا خواهد کرد.

ناگفته پیداست وقتی ملتی مورد تجاوز قرار گرفت، نیاز به قهرمانانی خواهد داشت تا توسط آنان خود را از بردگی و سلطه متجاوزین برهاند، اما اگر سردمداران ملتی نتوانند مردم خود را از چرخه جنگ و ناامنی و چنین قهرمان پروری هایی، بیرون و بالا کشند، و از این شرایط نجات ندهند، آن مردم در شرایط اضطرار، همواره خواهند ماند، و چرخه جنگ و ویرانی، و بروز این نوع قهرمانان و قهرمان پروری های دردناک، ادامه خواهد یافت، قهرمانانی که وجودشان خیر و برکت است، اما هیچ کس نباید شرایطی به وجود آورد که ضرورت چنین قهرمان گری هایی به وجود آید، و جنگ ها را باید از سر ملت خود دور کرد، تا هرگز چنین قهرمانانی نداشت، و قهرمانی و قهرمان پروری را به سوی سازندگی، علم و قدرت نرم برد.

در سالگرد شروع هر جنگی باید چهره واقعی آن را نمایاند تا شرایط اجتناب از آن افزایش یابد، تا شعار نه به جنگ قوت و قدرت گیرد و...

اکنون خیابان ها و کوچه های تمام دیار ما، مملو از عکس و نام شهدایی است که دیگر نیستند، تا ترجمان زندگی برای اهل خود و کشورشان باشند، جای همه آنان در بین ما خالیست، آنانکه از زندگی خود گذشتند تا ما زندگی کنیم.

به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
 مصطفی مصطفوی

پست الکترونیکی این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

نظرات (4)

This comment was minimized by the moderator on the site

علی باقری: یکی از واقعیت‌های بی مانند و افتخار آمیز دوران دفاع مقدس که مورد جفا قرار گرفته نقش قوه مجریه در آن مقطع است

Posted: 25 Sep 2021 11:02 PM PDT

در هفته دفاع مقدس به سرمی بریم. درهمین‌باره علی باقری، رئیس دفتر سیاسی خزب توسعه ملی در گفت‌وگویی با پایگاه خبری «صبح ما» با اشاره به دستاوردهای هشت سال دفاع مقدس گفت: «درخصوص دفاع مقدس باید متوجه این نکته باشیم که اگر به هر مسئله‌ای به عنوان دستاورد اشاره می‌کنیم، منافاتی با انزجار از پدیده‌ای به‌نام جنگ، ویرانی‌ها و ناکامی‌هایی که می‌تواند یک جنگ به دنبال داشته باشد ندارد. همان‌طور که از نام دفاع مقدس مشخص است کشور ما در موضع دفاع بود و جنگی به ما تحمیل شد بنابراین گفتن برخی نکات در ستایش جنگ نیست. اگر جنگی در کشور ما رخ نمی‌داد جای تردید نیست که هم در روند توسعه تغییراتی بود و هم بسیاری از مناسبات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی که شاهد آن هستیم امروز به‌گونه‌ای دیگر شکل می‌گرفت.»

وی ادامه داد: «اما اگر بخواهیم درخصوص دستاوردهای دفاع مقدس صحبت کنیم باید گفت، مهمترین دستاورد دفاع مقدس بحث حفظ تمامیت ارضی کشور است، در واقع نتیجه ۸ سال جنگ و هزینه‌هایی که ملت و کشور پرداختند منجر به حفظ تمامیت ارضی کشور ایران شد طوری‌که یک سانت هم از مرزهای جغرافیایی کشور جابه‌جا نشد.»

باقری بیان کرد: «مسئله دیگر که دارای اهمیت است تقویت وحدت ملی میان آحاد و اقشار مختلف جامعه بود، برای کسانی مانند ما که آن دوره را درک کردیم و دیدیم مشخص است فضایی که جنگ برای جامعه ایرانی ایجاد کرد، یک فضای آکنده از محبت، مودت و وحدت میان افشار مختلف جامعه بود. این دستاورد موتور محرک توسعه کشور در ابعاد مختلف می‌تواند باشد. نقش جنگ در تولید این وحدت تعیین کننده بود، طوری‌که می‌شود ادعا کرد در طول ۴۳سال بعد از پیرزی انقلاب از حیث سنجش وحدت ملی در کشور هشت سال جنگ به‌ویژه چند سال ابتدایی آن از مقاطع مهم است و در آن دوران وحدت ملی در اوج قرار داشت. البته مقاطع دیگری هم هستند که می‌توان از آن‌ها به عنوان بالا بودن وحدت ملی سراغ گرفت، منتها مطمئناً دوره جنگ یکی از مقاطعی است که می‌تواند از حیث ایجاد وحدت ملی در صدر دوران مختلف قرار بگیرد.»

این فعال سیاسی عنوان کرد: «مورد دیگری که می‌شود به آن اشاره کرد ایجاد روحیه خودباوری و شکوفایی استعدادهای فردی و جمعی است. مقطع جنگ علیرغم خسارت‌هایی که داشت، خودباوری، اتکا به خود، باور کردن استعدادهای نهفته در جامعه را شکوفا کرد. نیازهای ما در دوره جنگ سبب شد جوهر توانمندی در جامعه ما آشکار شود که آثار آن هم در دوره جنگ بود و هم در ادامه به‌عنوان یک مکتب و نوع نگاه نسبت به توانمندی‌های کشور نهادینه شد.»

وی تصریح کرد: «البته نگاه واقع بینانه به استعدادها و خودباوری نباید سبب شود که ما آن را با نگاه‌های افراطی اشتباه بگیریم، نگاه‌هایی که خودباوری را به مفهوم نفی استفاده از تجارب جهانی و تبادل اطلاعات در عرصه بین‌المللی می‌داند و یک قرائت ارتودوکس از مفهوم استقلال و توانمندی داخلی ارائه می‌دهد نباید با آن‌چه که درخصوص خودباوری گفتم یکسان بگیریم. آن‌چه در دفاع مقدس شکوفا شد و به عنوان دستاورد باقی ماند یک نگاه واقع بینانه نسبت به استعدادهای داخلی در کشور بود که در جایگاه خودش بسیار مفید واقع شد.»

عضو شورای مرکزی حزب توسعه ملی درخصوص تغییر روحیه سال‌های جنگ با فضای این روزهای کشور گفت: «وحدت ملی و تقویت روحیه برادری در میان آحاد جامعه در شرایط فعلی وضعیت خوبی ندارد، به طریقی آن دستاورد دوران دفاع مقدس مورد دستبرد قرار گرفته است. امروز در مقطعی قرار داریم که شاید یکی از پایین‌ترین نمره‌ها را بشود از حیث وحدت ملی به وضعیت کشور داد.»

باقری در پاسخ به این پرسش که نقش دولت میرحسین موسوی در اداره کشور و کمک به جبهه‌های جنگ چگونه بود، گفت: «یکی از واقعیت‌های بی مانند و افتخار آمیز دوران دفاع مقدس که در رقابت‌های سیاسی سال‌های اخیر مورد جفا قرار گرفت نقش حاکمیت سیاسی آن روزها، مشخصاً قوه مجریه و نهادهای اداره کننده جامعه در طول دفاع مقدس بود. نکته مهم در آن سال‌ها این بود که توان مدیریت کشور به‌دلیل وقوع انقلاب برهم خورد اما جوان بودن مدیریت اجرایی کشور سبب شد موفقیت‌های دفاع مقدس درخشان‌تر شود. باید توجه کرد یک دولت حاصل از یک انقلاب که کمتر از سه سال از وقوع پیروزی انقلاب گذشته و سامانه‌های مدیریتی کشور به‌هم ریخته است کار را در دست دارد، دولتی جوان و کم تجربه که با مشکلات اداره جامعه روبه‌رو است با یک جنگ مواجه می‌شود. مردمی که آن سال‌ها را دیدند می‌دانند دربیان کفایت و توانمندی دولت مستقر در آن سال‌ها همین بس که علیرغم کمبودهای ناشی از جنگ و انقلاب، و هزینه‌هایی که به کشور تحمیل شده بود، دولت اجازه نداد که فاصله طبقاتی در کشور افزایش چشمگیری پیدا کند.»

وی ادامه داد: «در دوره جنگ اقشار فرودست جامعه هستند که قربانی می‌شوند اما یکی از معجزه‌های مدیریت سیاسی و اجرایی کشور در زمان جنگ این بود که به‌گونه‌ای جامعه را با منابع اندک مدیریت کردند که حداقل‌های زندگی برای همه اقشار فراهم شد. فکر می‌کنم شیرینی آن دوران علیرغم تلخی‌های جنگ همچنان در میان مردم وجود دارد. از طرفی اداره و تامین لجستیک جنگ که به‌خودی خود در یک جنگ هشت ساله کار سختی محسوب می‌شود اتفاق بزرگی بود که در کشور مدیریت شد.»

او یادآور شد: «البته الان بعد از گذشت سال‌ها می‌شود کمبودهایی که در جنگ داشتیم، آن هم به‌دلیل شرایطی که آن زمان حاکم بود و جمهوری اسلامی تقریباً تنها بود و مورد حمایت قرار نمی‌گرفت را نقد کرد، خصوصاً اداره جنگ در سال‌های اخر را مورد توجه قرار داد و ناجوانمردانه این مسائل را به دولتی که هشت سال جنگ را به دوش کشید نسبت داد. متاسفانه برخی از افراد سال‌ها است که چنین کاری را ناجوانمردانه انجام می‌دهند و این ناجوانمردی وقتی تلخ‌تر جلوه می‌کند که فردی که مخاطب آن‌ها است و رئیس دولت در سال‌های جنگ بود از امکان پاسخگویی هم بی‌بهره است و شرایط پاسخگویی به این اتهامات ناجوانمردانه را ندارد. این‌ها بی‌رحمی سیاست است، می‌شود مشکلات جنگ را امروز ردیف کرد و آن‌ها را به سمت دولتی که توانست با هنرمندی، هم زندگی مردم را تامین کند و هم جنگ را تدارک کند نشانه گرفت اما ناجوانمردانه است.»

باقری در پایان خاطرنشان کرد: «باید از هشت سال دفاع مقدس درس گرفت، عواملی که سبب شد در مجموع ما جنگ را با عزت و افتخار سپری کنیم و سبب شد تمامیت ارضی کشور را حفظ کنیم باید از آن‌ها درس بگیریم. باید برای جامعه روشن کنیم عوامل شکل‌گیری این افتخار چه بود و آن‌ها را تقویت کنیم. اگر فکر می‌کنیم دستاورد حفظ تمامیت ارضی کشور برآمده از اتحاد و همدلی مردم بود باید برای همیشه تاریخ پاسدار و نگهدار این روحیه وحدت در کشور باشیم. اگر در امروز کشور خدایی ناکرده وضعیت وحدت ملی در بین مردم و میزان همبستگی حاکمیت با مردم، و از خود دانستن حاکمیت از سوی آحاد مردم و جامعه وضعیت خوبی ندارد، دستاوردها و درس آموزی دفاع مقدس به ما می‌گوید برای جلوگیری از خطرهای احتمالی سریعاً باید جهت‌گیری‌ها در کشور به گونه‌ای تغییر کند که همه ما را به سمت تقویت همان عوامل یعنی وحدت و همدلی سوق بدهد.»

منبع: صبح ما

This comment was minimized by the moderator on the site

درباره جنگ هنوز لب به سخن نگشوده‌ام

Posted: 27 Sep 2021 11:03 PM PDT

در چند سال اخیر برخی از نظامیان با فراخ دیدن میدان تحریف تاریخ و در غیبت مهندس میرحسین موسوی بارها دولت دفاع مقدس را در امر پشتیبانی از جنگ و جبهه‌ها مورد حمله قراد داده‌اند. این منتقدان که به نظر می‌رسد با توجه به ملاحظات قدرت و رمز بقا در جایگاه‌های فعلی برای چرب و شیرین دنیا لب به سخن گشوده و قلم‌فرسایی می‌کنند، غافل‌اند که در این بازار دروغ و تحریف چه جفاها که بر رزمندگان روا نمی‌شود و با پنجه انداختن بر چهره مهندس موسوی تعداد بی‌شماری از کارمندان و امکانات دولتی اعزامی به جبهه را به‌طرز غیرمنصفانه نادیده می‌گیرند. این اظهارات که در گذشته نیز شنیده شده بود نخست وزیر دوران دفاع مقدس را مجبور به بیان این حقیقت کرد که:

” تحریف‌های آشکار و برنامه‌ریزی شده‌ای درباره تاریخ دفاع مقدس و نقش دولت در آن صورت گرفته است. بنده هنوز لب به سخن درباره دهه اول انقلاب باز نکرده‌ام و هیچ‌گاه هم میل نداشته‌ام در این‌باره صحبت کنم ولی ظاهرا مجبورم در صورت ادامه این تحریف‌ها برای دفاع از رزمندگان سلحشور و مدیران برجسته‌ای که در این میان سهم عمده داشتند ناگفته‌های خود را بگویم…آن وزیر سابقی که خود می‌داند چگونه به اینجانب تحمیل شد در عین آن‌که بیش از همه در جریان سرریزشدن همه‌جانبه امکانات دولت به جبهه‌ها بود می‌گوید که اگر امکانات دولت در اختیار جبهه‌ها قرار می‌گرفت ما بغداد را فتح می‌کردیم. شما باید جمله ایشان را این‌گونه معنی کنید که اگر دولت در اختیار بنده و دوستان‌مان قرارمی‌گرفت ما چه فتوحاتی داشتیم. بنده می‌گویم شما که نمی‌دانم به تحریک چه کسانی چندین مصاحبه علیه دولتی که در آن کار می‌کردید انجام دادید اگر دولت را در اختیار می‌گرفتید بر سر کشور همان می‌آوردید که در طول مدیریت خود بر سر بیت‌المال و اموال مستضعفان و یتیمان در بنیاد مستضعفان آوردید… باور نمی‌کنم فراموش کرده باشید که چهار میلیارد دلار از شش میلیارد دلار درآمد نفتی کشور هزینه جبهه‌ها و جنگ می‌شد و آن دو میلیارد مابقی نیز در حقیقت برای حفظ کیان کشور بود که آن هم می‌تواند در خدمت دفاع مقدس تعبیر شود. شما مرا مجبور می‌کنید بگویم علیرغم نتیجه درخشان دفاع مقدس که به بهای نثار خون‌های بسیار و جانفشانی رزمندگان جان‌برکف یک سانتی‌متر از خاک کشور تقدیم دشمن نشد و این دومین مورد در طول جنگ‌های کشورمان از زمان فتحعلی شاه تا انقلاب اسلامی بود، اگر پیوندی قوی‌تر بین جبهه‌ها و دولت وجود داشت و دولت را به بهانه درز خبرها از ماجرای طرح‌های جنگی و دفاعی کنار نمی‌گذاشتند نتیجه‌های بهتری از عملیات گرفته می‌شد. فتح بغداد با تحویل دولت به چند فرمانده نظامی امکان‌پذیر نبود. بلکه برای شکست قطعی دشمن لازم بود از همان اول رابطه دولت با اداره عملی جنگ و طراحی‌های نظامی قطع نشود که چگونگی قطع این ارتباط داستان دیگری دارد که شاید در فرصتی دیگر به آن بپردازم.

بعد از آن‌که به تعبیر این وزیر سابق توپ در میدان دولت انداخته شد و اداره ستاد فرماندهی قوا به دولت سپرده شد تحولات اساسی در همان مدت کم در جبهه ها ایجاد شد. بنده به دلایل گوناگونی فعلا فقط به اشاره می‌گویم که این توپ موقعی به زمین دولت پرتاب شد که به‌قول مرحوم ظهیرنژاد در کمیته پشتیبانی جنگ زیپ مرزها در حال باز شدن بود و فاو و جزایر موجود در هور از دست رفته بودند و ما در موقعیتی قرار داشتیم که در نخستین جلسه ستاد فرماندهی کل قوا که به ریاست اینجانب تشکیل شد، هم جناب رحیم صفوی و هم جناب حسنی سعدی در گزارش‌های خود به اعضای جلسه گفتند که شما خوزستان را از دست‌رفته فرض کنید و تلخ آن‌که این اتفاق در حالی رخ می‌داد که در آن شرایط نیروهای اصلی رزمنده ما در یک نقطه بی‌اهمیت کردستان در پی گرفتن یک ارتفاع کم اهمیت به نام “شاخ‌شمیران“ بودند و فاجعه وقتی بهتر معلوم می‌شود که حداقل تعدادی از فرماندهان اطلاع داشتند که همین نیروها به دلیل خشک کردن سد دربندی‌خان در معرض دورخوردن از سوی دشمن قرار گرفته بودند…بنده در آن زمان به این شرط مسوولیت ریاست ستاد فرماندهی کل قوا را قبول کردم که با خود تعدادی از مدیران برجسته و مدیران همکار را در ستاد شرکت بدهم. یکی از برجسته‌ترین و تاثیر‌گذار ترین آنها آقای بهزاد نبوی بود. تصمیمی که ستاد آن روزها در کنار فرماندهان نظامی و این مدیران برجسته گرفت تغییر اساسی در آرایش جبهه‌ها بود و قرار شد که در کمترین زمان ممکن به کمک همه امکانات کشور، نیروهای موجود در کردستان به خوزستان منتقل شوند و با فعالیت استاندار خوزستان که همین برادر عزیز و مبارزمان محسن میردامادی بود و سایر مدیران استانی اقداماتی برای مقابله با تهاجم حتمی دشمن صورت گیرد. پیش‌بینی ستاد درست بود و در فاصله بسیار کمی یکی از شدیدترین حملات از سوی صدام انجام شد و یکی از حماسی‌ترین نبردهای تاریخ دفاع مقدس که با شهادت بسیاری از فرزندان کشورمان قرین بود، اتفاق افتاد و دشمن آن چنان تودهنی خورد که بعد از آن دیگر نتوانست حمله‌ای را سامان دهد و حداکثر از منافقین حمایت کرد که آن خیانت بزرگ با پشتیبانی نیروهای صدام علیه کشور انجام شد و مردم با مقاومت خود آنها را خرد کردند…این گفته‌ها برای آن است که بگویم اگر شما واقعا به خون شهدا و تلاش جهادگران و مقاومت همه‌جانبه همه ملت و دولت در این جنگ سرنوشت‌ساز احترام می‌گذارید و نمی‌خواهید از حماسه دفاع مقدس برای خود قبایی بدوزید تن به خواسته‌های تحریف‌گران تاریخ و سیاست‌بازهای تاریخ ندهید… بنده در دو دهه گذشته به معلومات مستقیم خود از جنگ بسنده نکرده‌ام و تلاش کردم به اسناد و مدارک و تحلیل‌های چاپ شده در این‌باره نیز رجوع کنم. من همواره محتاط بوده‌ام که فقط به متون رسمی که با نظارت فرماندهان تهیه شده است بسنده نکنم و در کنار این کتاب‌ها از نوشته‌ها و تحلیل‌های همه صاحب‌نظران ازجمله ارتش نیز بهره ببرم.

به گفته میرحسین موسوی: این جنگ ناگفته‌های فراوان دارد و من ندیده‌ام که آقای هاشمی به عنوان فرمانده جانشین کل قوا از مشکلاتی که در مورد هماهنگ کردن ارتش و سپاه داشت سخنی گفته باشد. مشکلاتی که به اعتقاد من ربطی به بدنه سپاه و ارتش نداشت و من شاهد بودم که این مشکلات تا چه حد فرساینده بوده است. بعد از سه سال از شروع جنگ به اعتقاد من اشتباهات اساسی در تعیین استراتژی‌های جنگی پیش آمد که اعزام نیرو به کردستان یکی‌اش بود و از آن مهم‌تر دل‌بستن به عملیات‌های بزرگ کلاسیک شبیه عملیات‌های دشمن بود که مزایای نسبی ما را در کنار امکانات کشور به‌شدت تقلیل داد و حدود پنج سال همه امکانات کشور حتی تا حد جمع‌آوری برف‌روب‌ها از جاده‌ها و کامیون‌های دولتی و حتی مصادره کامیون‌های بخش خصوصی و همه ظرفیت‌های مالی – صنعتی کشور به‌کار گرفته می‌شد اما نتیجه آن شد که همه شاهد بودیم.”

مهندس موسوی در پایان سخنان خود گفت :”ایده‌ای که این وزیر سابق درباره فتح بغداد مطرح کرد باقیمانده همان دل‌بستن‌ها به طرح‌های کلاسیک جنگی و نتیجه‌بخش بودن عملیات‌های بزرگ برای شکست دشمنی بود که ماهانه فقط دو میلیارد دلار از همسایه‌های عرب خود برای جنگیدن با ما باج می‌گرفت و هنگام ختم جنگ بیش از پنجاه لشگر داشت. این نگاه به جنگ از همان بدو طرح خود در میان رزمندگان مخالفانی داشت و تا جایی که بنده در جریان بودم و در تماس‌هایی که فرماندهان معترضی چون شهید حاج داود کریمی با بنده داشتند آن‌ها عملیاتی از جنس نقشه‌های دوران نخست دفاع مقدس را ترجیح می‌دادند و این طرح‌ها با توانایی‌های اقتصادی و اجتماعی کشور سازگاری بیشتری داشت و در آینده اگر لازم بشود و به‌اجبار به این بحث‌ها کشانده شوم موضوع را با بسط بیشتری طرح خواهم کرد.

This comment was minimized by the moderator on the site

مرثیه ی حذف یک مصلح «پشیمان نیستم»

Posted: 30 Sep 2021 12:32 AM PDT

ابوالفضل فاتح

بسمه تعالی

این سال ها، جریانی با شعبده، «سالگرد دفاع مقدس» را به «سالگرد تحریف دفاع مقدس» بدل ساخته اند.

جریانی که از ابتدا با حاکمیت مردم، ارزش های مردمی انقلاب و دفاع مقدس الفتی نداشت و نان خود را در تنور منفی بافی، اختلاف افکنی و فرصت طلبی می پخت، پس از امام، در غفلت و شکاف و اشتباه نسل اول، روز بروز فربه تر شد و با دو شیوه تخریب و تحریف، حد اکثر تلاش خود را به کار بست که از یک سو افتخارآفرینان آن دوران را تخریب کند و از سوی دیگر با تحریف، افتخارات آن دوران را به نام خود مصادره نماید. از جمله اقدامات این جریان، تلاش برای انحراف انقلاب از مسیر اصلی خود با تضعیف ارزش های بنیادی، حقوق اساسی و جمهوریت به همراه تحریف گفتمان یا انکار نقش آفرینی های موسسان انقلاب از جمله آیت الله شهید بهشتی، آیت الله شهید مطهری و آیت الله هاشمی رفسنجانی و …. بود. اما ظلم مضاعف دیگر این جریان به دولت دفاع مقدس و نخست وزیر آن صورت می پذیرد که متاسفانه، به دلیل حاکمیت فضای رعب و تحفظ و مصلحت اندیشی های شخصی واکنشی هم نسبت به این ظلم غم انگیز مشاهده نمی شود. پرداختن به این موضوع علاوه بر سکوت نکردن در برابر یک ناروایی بیّن، از آن جهت اهمیت دارد که می تواند به عنوان یک نمونه از تبار شناسی تحریف و انحراف و پرده کشیدن بر حقائق در دل انقلاب اسلامی بیانجامد.

پرده اول؛

کیست که نداند، آقای میرحسین موسوی یکی از مردمی ترین مسئولان چهل ساله اخیر و یکی از امین ترین کارگزاران «مورد علاقه و حمایت امام در طول دوران تصدی پست نخست‌وزیری در حساس‌ترین و دشوارترین مراحل تاریخ بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بود». امام با کسی تعارف نداشت و در مسائل انقلاب اهل رفاقت یا رودربایستی یا خط و خط بازی های رایج این روزها نبود. حیات کشور و بقای انقلاب در برابر امواج یکی از سهمگین ترین جنگ های قرن بیستم قرار داشت. نیازمبرم نظام به دولتی کارآمد، با درکی همه جانبه از شرایط و آماده جانفشانی های بی دریغ، امام را به این نتیجه رسانده بود که در میان خیل شخصیت های روحانی و غیر روحانی آماده ی پست نخست وزیری، انسانی بی ادعا نظیر مهندس موسوی از عهده بر خواهد آمد. علاوه بر تقوی و صداقت شخص مهندس موسوی، کارامدی و ابتکارات منحصر بفرد دولت ایشان در حمایت از دفاع مقدس و در عین حال حفظ تمامیت کشور، پی ریزی بنیان های توسعه ی صنعتی و پیاده سازی بزرگترین شبکه بهداشت در منطقه به رغم وضعیت جنگی و کمترین درآمد نفتی و همچنین اتخاذ سیاست های عدالتخواهانه واقعی و نه تصنعی در حمایت از طبقات مختلف مردم به ویژه مناطق محروم و معلمان و کارگران و … و همچنین تامین وتدارک مستمر مایحتاج عموم مردم با ارزان ترین نرخ ممکن در آن دورانِ پر ماجرا، از دلایل تداوم تزلزل ناپذیر پشتیبانی و اعتماد امام و مردم بود. نتیجه ی آن اقدامات همه جانبه وسیاست های مردم محور و منسجم، تبدیل آن دوران به یکی از شیرین ترین دوران پس از انقلاب در ذائقه ها است. اما شاید باور نکنید در آن دوران سرنوشت ساز که متوسط در آمد نفتی کشور کمتر از ۱۴ میلیارد دلار بود و در سالهای پایانی دفاع مقدس به کمتر از ۷ میلیارد دلار رسید، باید برای حفظ شبکه آسیب پذیر نفتی کشور از تیر رس دشمن، مجاهدت های شبانه روزی اعجاز گونه صورت می گرفت و در شرایطی که خرابکاری ها و توطئه ها کشور را محاصره کرده بود و جنگ در بیش از ۱۶۰۰ کیلومتر مرز زمینی و تا صدها کیلومتر در عمق مرزهای هوایی ایران شعله می کشید، و موشک ها و هواپیماهای رژیم متجاوز بعث تحت حمایت نظام سلطه، نه تنها اکثر مراکز حیاتی بلکه ساکنین شهرهای کشور را هدف قرار داده و به ویژه مردمان نیمه غربی از دزفول و اهواز و کرمانشاه و تبریز و اصفهان تا تهران را قطعه قطعه می کرد، و نه تنها هر گونه سرمایه گذاری که حفظ سرمایه های موجود نیز غیر ممکن می نمود، دولت با درخشان ترین عملکرد، تلاش کرد تا سیاست و اقتصاد و اجتماع دچار چند پارگی نشده و جبهه و پشت جبهه استوار بماند. حساب منتقدان منصف جدا، اما در همان شرایط گروهی از مخالفان این شخصیت و دولت ایشان، بی آن که خود دستی در آتش داشته باشند، از غیر منصفانه ترین تعریض ها و ناجوانمردانه ترین کارشکنی ها دست نکشیدند و با مطالبه توقعاتی در سطح شرایط صلح، خون ها به دل امام و ملت و دولت نمودند؛ همان کارشکنی ها که برای مردم ما در دورانهای مختلف آشناست؛ همان ها که یا باید خود در قدرت باشند و یا چوب در لای چرخ هر دولتی گذاشته و نامش را هم دفاع از ارزش ها می گذارند. همان ها که بعدها از هر ۹ روز یک بحران در دولت آقای خاتمی آفریدند، همان ها که از ابتدای کار آقای ظریف اقداماتی خائنانه چون تلاش عمدی برای بر هم زدن روابط منطقه ای نظیر اشغال سفارت عربستان، و تخریب روابط بین المللی نظیر حمله به سفارت انگلستان، و مانع تراشی های آشکار در مسیر برجام را از آنها به خاطر داریم. همان ها که با اطلاعات غلط و سنگ اندازی عامدانه در وارادات کالای حیاتی واکسن و تبلیغات عجیب و غریب علیه واکسن ها، در یک امر بدیهی اختلال کردند تا شاید فکر غلط خود را به کرسی بنشانند، و یا دیگران را ساقط و خود را منتفع کرده و دوستان خود بر اریکه قرار دهند که دیدیم به هر دلیل که بود، چگونه به قیمت وقفه در امورحیاتی کشور و حتی جان مردم بیگناه تمام شد. آری در آن دوران جنگ نیز، امثال چنین رویکردها و جریاناتی که برای همه ما آشناست و معمولا از بی اطلاعی و عِرق و احساسات برخی شخصیت ها و مراکز نیز سوء استفاده می کنند، با ظاهری حق به جانب، دامنه ی کارشکنی ها برای به شکست کشاندن دولت را تا جایی گسترش دادند که حتی در توزیع نان و برنج و دیگر مایحتاج و در رساندن ارزاق ارزان به مردم، اخلال نمودند و چنان اوضاع پیچیده شد که امام خمینی در ۱۶ تیرماه ۱۳۶۲ در بیانیه شدید الحنی با گلایه شدید از کارشکنی های مخالفان دولت مهندس موسوی، اختیارات جدیدی را برای عبوراز موانع به دولت واگذار نمود. امام مراقب بود و نمی گذاشت که این گونه جریانات به اهداف خود نائل آیند. با فرمان امام و واگذاری اختیارات به دولت، مشکلات جاری حل شد، اما دامنه ی مخالفت ها به رغم شدت جنگ، فروکش نکرد و در مجلس دوم در قالبی جدید هویدا گردید.

پرده دوم؛

در مجلس دوم، اقدامات گسترده سیاسی برای عزل نخست وزیر شکل جدیدی به خود گرفت. اما، به رغم همه تلاش ها برای معرفی نشدن مهندس موسوی برای دور دوم به مجلس، امام در ۵ مهرماه ۱۳۶۴ در نامه ای به مجلس اعلام نمودند ” آقاى مهندس موسوى را شخص متدین و متعهد، و در وضع بسیار پیچیده کشور، دولت ایشان را موفق مى‌دانم”. با این تایید صریح، تلاش های جریان مخالف به شکست انجامید و دولت مهندس موسوی ابقاء شد، اما در عین حال بیش از ۱۰۰یکصد تن از نمایندگان مجلس دوم که از نظر فکری جناح اقلیت آن روز و بخش بزرگی از جناح مسلط امروز را شکل می دهند، بر حذف مهندس موسوی اصرار ورزیدند. انتقاد امروز متوجه اظهار نظر آن روز این گروه نمایندگان نیست. نکته حائز اهمیت آن است که گروهی از اینان، همان جریانی هستند که آن روز مخالفت علنی با رهبری کشور را در شرایط جنگ توصیه و توجیه می کردند، اما در دوران بعد، در برابرهسته های قدرتی که هر منتقد خود را به نام مخالفت با رهبری و هر منتقد رهبری را به عنوان مخالف اسلام، با تیغ رد صلاحیت و شیوه های دیگر از جمله زندان و ارعاب و حصر و حذف از پیش پای برمی داشت، سکوت اختیار کرده و یا همراهی نمودند. هیچکدام از ایشان به رغم مخالفت علنی با رهبر کشور در زمان جنگ، در دوره های بعدی انتخابات، رد صلاحیت نشدند، اما خود یا همفکرانشان واضع یا حامی رد صلاحیت های گسترده در کشور گردیدند، و دیدیم چگونه در شعبده ی تضعیف جمهوریت و حقوق مدنی و آزادی های اجتماعی به کار بسته شدند.

پرده ی سوم؛

مهم ترین برگ حمایت از دولت دفاع مقدس، به آخرین دست نوشته های رهبر فقید انقلاب باز می گردد، آنجا که در اواخر عمر با فراست و تیزبینی خاص خود، گویی امروز را پیش بینی می کردند و می دانستند بعد از ایشان بر دولت دفاع مقدس از سوی کسانی که از دور هم دستی بر آتش نداشته اند، چه خواهد رفت. لذا در آذرماه ۶۷ بیان داشتند: «از آنجا که ممکن است این روزها افرادی بخواهند نسبت به دولت خدمتگزار شبهات و القائاتی در اذهان عامه به وجود آورند و زحمات بی‌شائبه و طاقتفرسای شما را خصوصاً در مسئله جنگ خدشه‌دار نمایند، لازم است این نکته را تذکر دهم که من همچون گذشته شما را فردی لایق و دلسوز برای انقلاب اسلامی می‌دانم، و زحمات شما را در دوران جنگ و تجهیز سپاهیان اسلام فراموش نمی‌کنم، و الآن نیز شما را تأیید و حمایت می‌کنم». این ادبیات و رویکرد را مقایسه کنید با آنچه این سالها از تریبون های رسمی از جمله صدا و سیما درباره مهندس موسوی و دولت دفاع مقدس شنیده اید. حال آن که تحلیل محتوای دیدگاه های رهبر فقید انقلاب نشان می دهد، جز در موارد بسیار نادر، از احدی چنین حمایت هایی نداشته اند که یک فرد و کارنامه اش را یکجا چنین صریح و بلا شرط تایید نمایند.

پرده چهارم؛

ادبیات حمایتی بنیانگذار، تا مدتی جریان تخریب را به انفعال و سکوت واداشت، اما هشدارها جدی گرفته نشد. ایشان خطاب به مردم و مسئولان درباره کسانی که در جنگ مشارکتی نداشته اما بعدا مدعی شده بودند، اظهار داشتند: «نگذارند این مدعیان بى‏هنر امروز و قاعدین کوته نظر دیروز به صحنه‏ها برگردند» همان ها که در «چند سالِ مبارزه و جنگ به هر دلیلى از اداى این تکلیف بزرگ طفره رفتند و خودشان و جان و مال و فرزندانشان و دیگران را از آتش حادثه دور کردند». اما چنان که می دانیم، پس از امام، در اشتباهی استراتژیک و به دلایلی که در این نوشته نمی گنجد، به تدریج شیفت گفتمانی (پاردایم شیفت) در انقلاب اسلامی روی داد؛ و نیز در مصلحت اندیشی ها و حذف های مرحله ای و زنجیره ای که برای حفظ قدرت مرکزی رخ می داد، جریان مرموز حذف با هم پیمانی جریان خودخواهی و عناد و نسیان که معمولا در حاشیه ی جریانات نزدیک به قدرت آن روز شکل گرفته بود و با شناسایی مدل رفتاری و ویژگی های خوشامد سیستم، حالا در نهادهای تعیین کننده بالا دستی نفوذی خاص یافته بود، گویی کار نیمه تمام خود را که در دوران نخست از انجام آن عاجز مانده بود، به انجام رساند و بسیاری از اصول به ویژه اصول مبتنی برجمهوریت و آزادی و کرامت مردم را از اولویت فضای گفتمانی انقلاب و نظام خارج ، و رجال دوران نخست را از عرصه ی سیاسی منزوی و مهندس موسوی و همفکران او را به کلی از صحنه ی اجرایی کشور حذف نمود. گویی اساسا چنان گفتمانی و چنان شخصیت هایی و چنین دولتی در بالاترین عرصه های فکری، سیاسی و اجرایی کشور حضور نداشته و نیازی به تجربیات گرانسنگ مدیریت بحران دوران جنگ وجود ندارد. چگونه ممکن بود سخاوتمندانه کشور را از چنان سرمایه هایی ان هم در مقطع مهم پس از جنگ محروم ساخت؟ چه بسا روزی بتوان در کنار ناتوانی در گفت و گوی داخلی، ناپختگی و تنگ نظری و فقدان دوراندیشی، انحصار طلبی، و کینه های جناحی، حتی رد نقش آفرینی منافقین و اسرائیل و قدرتهای بیگانه را نیز در این تحول گفتمانی و حذف های سیستماتیک مشاهده کرد.

پرده پنجم؛

مهندس موسوی در سالهای پس از دفاع مقدس سکوت اختیار کرد. چرا که به وضوح جریان سیاسی و اجرایی حاکم با او الفتی نداشت و انزوای او را می پسندید. او نیز مایل نبود، بهانه ای برای تشتت آراء و شکاف های بی حاصل در دوران حساس پس از جنگ و امام باشد. اما در سال ۱۳۷۵ با اصراروسیع نخبگان برای نامزدی ریاست جمهوری در سال ۷۶ مواجه شد. در حالی که همه او را نامزد قطعی جریان خط امام آن روز می دانستند، او به ناگهان انصراف داد و درباره این انصراف معنی دار سکوتی سنگین اختیار کرد. سکوتی که خوانش دلایل پشت پرده ی آن، برای اهل تدبیر دشوار نبود.

پرده ششم؛

در سال ۸۸، با اصرار خیل عظیم نخبگان و دلسوزان و در شرایطی که شبکه دروغ کشور را به لبه پرتگاه برده بود، به صحنه آمد تا به سهم خود در برابر جریان تخریب و تحریف که کرامت مردم و حیثیت کشور را هدف قرار داده بود بایستد. او می خواست آن دسته از اصول قانون اساسی و حقوق و آزادی های مردم را که به دلیل شرایط جنگ و یا به دلیل برخی جریانات و مسئولان بی اعتقاد به قانون اساسی و جمهوریت در دوران های بعد بر زمین مانده بود، احیا کند. او می گفت «آمده ام تا کرامت انسان ها را پاس بدارم. آمده ام تا از حق مردم دفاع کنم … آمده ام تا از آزادی اندیشه و بیان پاسداری کنم و مدافع آزادی های مصرح در قانون اساسی باشم. … آمده ام تا وسیله ای باشم برای بازگرداندن اقتدار، عزت و هویت ایرانی. آمده ام تا با تنش زدایی و تعامل سازنده روابط بهتری میان کشورمان ایران و جهان برقرار کنم، تا فضا را برای توسعه کشور بگشایم و احترام به ایرانیان را در جهان تامین کنم … آمده ام تا راهی و همراهی باشم برای رفتن به سوی ایرانی مستقل، آباد، آزاد، پیشرفته و سربلند». اما، جریانی که یک شبه با حمایت های پنهان و آشکار امنیتی و نظامی و سیاسی و رسانه ای و با خوشبینی بسیاری از رجال مذهبی حاکم و چشم پوشی های اعضای شورای نگهبان بر تخلفات به قدرت رسیده بود، با دروغ و تخریب و تحریف کار خود را کرد و تمام قد در برابر او و آرمانهای میلیونها مردم حامی او ایستاد و همان شد که می دانیم.

مهندس با همه ی آرمان ها و آمالش برای کشور، پس از انتخابات ادعایی نداشت. اما مردم در ایفای حقشان از او مطالبه داشتند. شهادت شهود از دامنه تخلفات نیز بر این مطالبه اصرار داشت. لذا اظهار نمود: « من هیچ‌گاه صدایم را بلند نکردم، اما این تکلیف شرعی است که وقتی ظلمی می‌شود، حرفم را بزنم؛ من نیامده بودم تا برای خود قبایی بدوزم، اما مردم حقی به گردن من دارند و نسبت به پیگیری امانتشان حساس هستند و من نمی‌توانم کوتاه بیایم».

مهندس کوتاه نیامد. جریان سوء استفاده از قانون و نهادهای قانونی و جریان دروغ و بهتان و ستم و متملقان دنیا طلب نیز از پای ننشستند. داستان وقایع ۸۸ و صحنه آرایی های خطرناک و بازی های سیاسی و امنیتی و پاره کردن تصویر امام و آتش زدن ها و آشوب های دست ساخته و بازی با مقدسات و …. را که بعدها جریان مدعی و حلقه های انحرافی هم به آن اعتراف کرد، همه می دانیم.

ارعاب و ستم و شعبده، کار خود را به ظاهر پیش برد و مظلوم، مایوس از نهادهای نظارتی و قضایی و در برابر توطئه ها و صحنه آرایی های تصنعی، خدا را خطاب قرار داد و فریاد برآورد: «خدایی هم هست»؛ «این ماییم که علیه امام عظیم الشان توطئه می کنیم و تصویر ایشان را آتش می زنیم؟ این ماییم که حرمت حسینیه و عاشورا می شکنیم؟ این ماییم که آتش می زنیم و خون مردم می ریزیم؟ هیهات. در زمان جنگ و در بسیاری از تنگناها به یاد می آورم که امام می فرمود خدایی هم هست. من دلم روشن است. بگذار هر چه می خواهند بکنند. بگذار دستهایمان و رسانه هایمان را ببندند و ما را وابسته و بی دین معرفی کنند، اما خدایی هم هست. برای خودم آبرویی قائل نیستم. آنچه بود و هست سرمایه ای از امام و انقلاب و شهیدان است. دل من برای انقلاب، مردم و جمهوری اسلامی می سوزد. به جای تدبیر و پاسخ معقول خشونت ورزیده می شود. همه را دستگیر کرده اند. بیایند مرا هم دستگیر کنند».

پرده هفتم؛

صدها تن از حامیان مهندس موسوی در دادگاههایی جمعی به سان دادگاه های صحرایی به حبس های بلند مدت محکوم، ده ها تن کشته و مهندس به همراه خانم رهنورد و آقای کروبی حصر شدند. نام بردن از مهندس موسوی و کروبی منع اما هتک و توهین و دروغ جایز، رسانه ها مجبور به سانسور و هر که با مهندس الفتی داشت، از بسیاری از حقوق سیاسی و کسب مسئولیت آتی محروم شد.

پرده هشتم؛

چرخ روزگار البته درس های خود را دارد. دولت دهم در شکستی کامل و عبرت آموز برای حامیانش، پایان یافت، کسانی که سردمدار تحریف و دروغ و تحمیل در سال ۸۸ بودند، رسوای مردم شدند. بسیاری از کسانی که در ضرب و جرح و محکومیت حامیان مهندس موسوی نقش داشتند یا مواضع بی حساب برای خوشایند اصحاب قدرت اتخاذ نمودند، از گندم ری محروم ماندند و هر آنچه را داشتند، نیز باختند. امروز نه نامی از آنها باقی است و نه عنوانی. اما مدعیان اصلی از خطای خود نسبت به مهندس عذرخواهی نکردند. اعتراف به حقیقت شجاعتی می خواهد که برخی هیچگاه افتخار آن را نمی یابند. لذا حصر برجای ماند و خانه نشینی آقای خاتمی ادامه پیدا کرد و آقای هاشمی نیز آن گونه از میان پرکشید.

حصر مهندس موسوی و آقای کروبی و خانم رهنورد و اقداماتی از این دست، تنها حصراین شخصیت ها نبود، گویی ادامه ی همان جریان و شکافی بود که از ابتدای دهه ی شصت رخ نشان داده بود. منظور همه جریان منتقد امام یا مهندس موسوی نیست. هدف این نوشته این نیست که گروهی را مطلقا صالح و گروهی را مطلقا طالح معرفی کند که کشور به تنوع جریانات و رقابت های آزاد و قانونمند نیازمند است و در هر جریان نقاط مثبت و منفی یافت می شود. منظور آمیخته ای از کسانی است که با انگیزه های مختلف، نتیجه ی کارشان زینتی ساختن و تضعیف جمهوریت، مصادره نظام و انقلاب، تحریف اصول، ملعبه ساختن قانون اساسی، خانه نشین کردن بزرگان و کنار گذاشتن نخبگان و و شکل دادن جریان «جعلی» در برابر «اصلی» و جریان «جیب» در برابر «نجیب» و غارت بیت المال و عقب نگاه داشتن کشور بود. جریانی که ثابت کرده است، ارزش ها و قانون جز بهانه ای برای حذف رقیب نیست! جریانی که می تواند مشتاقانه با طالبان گفت و گو وهمزبانی و حتی همدلی کند، اما از گفت و گوی داخلی و فهم صاحبان اصلی این سرزمین طفره می رود. جریانی که با مستعد دیدن فضا به نفع خود در دهه های اخیر شدت یافت و بی پروا به ارعاب و حذف و نسل کشی سیاسی پرداخت و در دو انتخابات مجلس و ریاست جمهوری اخیر، با حذف علنی و عمدی اکثریت مردم تبلوری جدید و حداکثری یافت.

پرده ی نهم؛

حالا حصر ده ساله شده است. با همه ی رسوایی جریان جعلی و پشت پرده وقایع ۸۸، این حصر ادامه دارد تا از همیشه ناموجه تر، غیر اخلاقی تر و ظالمانه تر باشد. هر روز سیاستمدارانی از مقابل کوچه اختر عبور می کنند. بخواهند یا نخواهند این کوچه وجدان های خفته را به بیداری فرا می خواند. این کوچه افشاگر جریان مرموزی است که با خانه نشین کردن امثال مهندس موسوی در رخدادهای تلخ و شکاف ها و انحراف های دهه های اخیر نقشی کلیدی داشته است.



پرده دهم؛

از آنچه بر «نخست وزیر دفاع مقدس » و یک «مصلح» و «رفیق جمهور» واقعی گذشت همه مطلعیم. در عین حال، همچنان شاهد این شعبده بازی تلخ مانده ایم و هر روز تردستی تازه ای روی می دهد و حقیقتی به بزرگی انقلاب و به زلالی خون شهیدان و به عظمت ملت شریف ایران در معرض مصادره ی بی ریشه ترین، منحرف ترین و حقه باز ترین حلقه ها قرار گرفته است. روزگاری بنی امیه با شبکه نیرنگ و تزویرشان چه ها که بر سر اسلام عزیز نیاوردند. برخی وقت ها شبهه می کنم که نکند برخی حلقه ها در شبکه ی نیرنگ و تخریب رقیب، اشبه الناس به آنان شده اند؟

حساب پاکان جدا، اما متاسفانه در شهادت و فقدان رهبران نسل اول، یا ناسازگاری یا مصلحت اندیشی یا ساده اندیشی و یا فلج سازی بزرگان دوران نخست، و سکوت و همراهی یا خیانت وابستگان نسل دوم و سوم همچون همه تاریخ، جریان دروغ، و تحریف و شیفتگی به قدرت، هر روز ریشه دوانیده و کار خود را پیش می برد، و چاره ای نمی ماند، تا آن روز که قدرت به سر عقل و انصاف و حکمت در آید، و مردم حاکم واقعی بر سرنوشت خود باشند.

پرده یازدهم؛

این ایام، روایت هفته «دفاع مقدس» با کمترین ذکر نامی از دولت و نخست وزیر موفق و مردمی اش صورت گرفت. گویی جنگ دولتی نداشته است. برای طالبان در رسانه هایشان می سرایند، اما از دولت دفاع مقدس کلامی نمی گویند! و البته این تحریف و انکار صرفا متوجه دولت دفاع مقدس نیست که متوجه بسیاری دیگر از بزرگان و فرماندهان و حماسه آفرینان که امروز هم خط برخی مراکز قدرت محسوب نمی شوند، نیز هست که باید بر این خودخواهی و قدرناشناسی ها و عطش تلخ میراث خواران در تبدیل «هفته ی دفاع مقدس» به «هفته ی تحریف دفاع مقدس» افسوس خورد! که البته تاثیری بر قضاوت اهل بینش، درباره ی خدمتگزاران حقیقی ملت نخواهد داشت. خداوندا، ما را از خطر نسیان و قدرناشناسی و حقد و تحریف و دروغ مصون دار!

پرده دوازدهم یا پرده ی آخر؛

این مرثیه را با ذکر خاطره ای به پایان می برم.

۲۲ بهمن ۱۳۹۹، تلفن زنگ می خورد، آن سوی خط صدای آشنای مهندس موسوی با همان مهر و نجابت همیشگی است. ده سال حصر، کمترین تاثیری در صمیمیت، استحکام کلام و اراده ی این «مرد» نداشته است. دغدغه و اندک گلایه ای برای خود ندارد، او همچنان دغدغه اش مردم و کشور است. این تلفن در سه جمله خلاصه ی مهندس پس از ده سال، نه که پس از ۴۰ سال است: «می خواستیم برای مردم کاری کنیم»، «هر کس در این مسیر برای خدا قدمی برداشته ماجور است» و «پشیمان نیستم».



والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

ابوالفضل فاتح

چهارشنبه هفتم مهر ۱۴۰۰

This comment was minimized by the moderator on the site

در حالی ما در گیر و دار این جنگ و آن جنگ و این جنگاور و آن جنگاور گیر کرده ایم که کشورهایی با فرار از جنگ و تمرکز بر ساختن کشور خود، به پیش می تازند و ما درگیر تقسیم قدرت بین جنگاوران خود هستیم، و هر یک از آنان در گرفتن پست های مدیریتی کشور از هم سبقت می گیرند، تو گویی که کودتا شده است و نظامیان در حال تعیین همدیگر برای پست ها، بر اساس وفاداری به کودتاچیان در فرایند کودتا می باشند.

اندونزی چگونه در مسیر توسعه قرار گرفته است؟
فرزین زندی
تلخیص:مجمع فعالان اقتصادی

یک دهه پیش، هنگامی که «آنگلا مرکل» صدراعظم آلمان، در سفر خود به اندونزی اعلام کرد که «این کشور می‌تواند مدلی برای اروپا باشد» کمتر کسی تصور می‌کرد که این جمله، مبتنی بر واقعیت باشد. اما روند حرکت اندونزی در اقتصاد جهانی حالا، آنرا برای بسیاری از کشورها تبدیل به یک آرزوی خواستنی و الگویی مناسب کرده است. اندونزی در ابتدا، اسیر منافع جناحی و گروهی بود. فرآیند همگرایی نیروهای سیاسی-اقتصادی کشورهایی که تلاش کردند در مسیر توسعه قرار بگیرند، در نهایت با رسیدن به نقطه‌ای از درک همگانی نسبت به منافع جمعی میسر شد و همین عامل موجب شد تا مجموعه‌ای از تفرقه‌ها و منافع گروهی، پتانسیل خود را با قدرتی فزاینده، صرف هدفی بزرگ‌تر یعنی منافع ملی کند.

احمد سوکارنو در سال ۱۹۴۹ پس از قرن‌ها استعمار اندونزی توسط هلند، جمهوری مستقل اندونزی را اعلام عمومی‌کرد. حکومت سوکارنو که دشمنی آشکاری با آمریکا از خود بروز می‌داد، به‌طور فزاینده‌ای اقتدارطلب شد و رفته‌رفته، کشور به هرج‌ومرج اقتصادی شدیدی گرفتار شد. بی‌توجهی به مسائل داخلی و سرکوب آزادی‌های سیاسی و جنبش‌های آزادی‌خواهانه، نارضایتی‌های داخلی را به اوج رساند تا زمینه حذف او از قدرت فراهم شود. در چنین وضعیتی، ژنرال «محمد سوهارتو» توانست با سرکوب قیام کمونیستی در سال‌های ۱۹۶۵ سیاست ضدآمریکایی سوکارنو را برهم زند و نهایتاً با کمک دانشجویان و ارتش، سوکارنو را از اریکه قدرت به زیر کشید. سوکارنو که اساس حکومت خود را بر ضدیت با آمریکا بنا نهاده بود، پس از دو دهه ناکارآمدی و شعارزدگی، مجبور به ترک قدرت شد و دولت بعدی، توانست با عادی‌سازی روابط با دنیا، جایگاه اندونزی در نظام اقتصاد بین‌الملل را بازتعریف کند.

تمرکز برنامه‌ریزی‌ها در اولین برنامه توسعه بلندمدت بر توسعه بخش کشاورزی و ایجاد زیربنای صنعتی قرار گرفت. آنها در اقدامی اساسی، تمرکز خود را بر امر توسعه آموزش فنی و حرفه‌ای معطوف کردند. در سال 2020، بیش از 20 % بودجه این کشور، به بخش آموزش اختصاص یافته است. افزایش درآمد سرانه از 70 دلار در سال 1970 به حدود 700 دلار در سال 1994 ملموس‌ترین بخش از تبلور توسعه در این کشور است. کاهش فقر مطلق در جامعه از 60 % (70 میلیون نفر) در سال 1970 به 1 /7 % (25 /9 میلیون نفر) در سال 1993 دستاورد دیگر این برنامه بوده است. افزایش سهم بخش صنعت در تولید ناخالص داخلی، افزایش درآمدهای حاصله از صادرات کالاهای غیر از نفت و گاز، ایجاد 34 میلیون شغل جدید، افزایش میزان سواد و کاهش میزان بی‌سوادی عمومی از اثرات مثبت اجرای نخستین برنامه توسعه در اندونزی بود

حفظ متوسط نرخ رشد اقتصادی در حدود هفت درصد، افزایش سهم بخش غیر نفت و گاز در تولید ناخالص داخلی به 31 /5 %، و افزایش درآمد سرانه به حدود 2600 دلار از اهداف کلیدی برنامه بلندمدت توسعه تا سال 2020 بود. کسری بودجه این کشور در سال 2012 پایین‌تر از دو درصد برآورد شد. در سال 2010 حجم سرمایه‌گذاری‌های خارجی مستقیم در اندونزی از 163% در مقایسه با سال پیش از آن فراتر رفت و به 8 /12 میلیارد دلار رسید. یک دهه بعد، یعنی در سال 2019، اقتصاد اندونزی با یک تریلیون دلار تولید ناخالص داخلی، شانزدهمین اقتصاد بزرگ جهان لقب گرفت. مسیر اجرای برنامه دوم، اندونزی در صنعت نساجی، پتروشیمی، صنعت حمل‌ونقل، لوازم منزل، مواد ساختمانی، سیمان و مواد غذایی حدود ۱8۰ میلیارد دلار در سال صادرات داشته است. برای تحقق این امر ۳۷۵۷ شرکت اندونزیایی با شرکت‌های ژاپنی، چینی، اروپایی و آمریکایی همکاری سازمانی و فناورانه دارند. حجم مبادلات تجاری اندونزی در سال 2019 با چین 72 میلیارد و 900 میلیون دلار، ارزش تجارت دوجانبه کالا با ژاپن در حدود ۳۱ میلیارد و 700 میلیون دلار و با آمریکا 27 میلیارد و 106 میلیون دلار بوده است.

75 % سرمایه بخش خصوصی اندونزی در دست چینی‌هاست که فقط پنج درصد جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند. از آنجا که مسلمانان اندونزی بیشتر جذب امور دلالی یا پیمانکاری شده‌اند، دولت مسلمان ترجیح داده که به بهای رشد سریع‌تر اقتصاد کشور، انحصارهای اقتصادی چینی‌ها را تحمل کند. این کشور باثبات‌ترین اقتصاد قرن ۲۱ شناخته شد

اقتصاددانان، آینده‌نگری، شناسایی مزیت‌های نسبی در اقتصاد منطقه‌ای و بین‌المللی، توجه به صنایع کوچک، برنامه ریزی بدون هرگونه شعارزدگی را از دلایل رشد اقتصادی متوازن چهارمین کشور پرجمعیت جهان می‌دانند که حالا طبق گزارش بلومبرگ، پیش‌بینی می‌شود که تا سال 2050، خود را به جایگاه خیره‌کننده چهارمین اقتصاد بزرگ جهان برساند!

There are no comments posted here yet

نظر خود را اضافه کنید.

  1. Posting comment as a guest.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید. واضح نیست؟

دیدگاه

چون شر پدید آمد و بر دست و پای بشر بند زد، و او را به غارت و زندان ظالمانه خود برد، اندیشه نیز بعنوان راهور راه آزادگی، آفریده شد، تا فارغ از تمام بندها، در بالاترین قله های ممکن آسمانیِ آگاهی و معرفت سیر کند، و ره توشه ایی از مهر و انسانیت را فرود آورد. انسان هایی بدین نور دست یافتند، که از ذهن خود زنجیر برداشتند، تا بدون لکنت، و یا کندن از زمین، و مردن، بدین فضای روشنی والا دست یافته، و ره توشه آورند.

کامنت ها

همدردی با شیعیان مظلوم افغانستان Posted: 15 Oct 2021 05:40 PM PDT هم...
انفجار انتحاری در مسجد شیعیان در قندهار بیش از ۸۰ کشته ...