اسلام بر این استدلال که باید به اعتقاد و عمل ابا و اجدادی خود بود، مهر محکومیت نهاده است؛  ولی محرم که می شود خود را از این قاعده مستثنی کرده و به شیوه ابا و اجدادی خود عمل می کنیم.  محرم اوج ظهور احساساتی است که جوششی از عقده و کینه های تاریخی است که باید نثار دشمنان اهل بیت پیامبر عظیم الشان (ص) نمود؟! و... انگار در محرم "رفع القلم" می شود و هر کاری جایز می شود و در این کشاکش احساس است که عقل در محرومیت قرار می گیرد و لذا حرکت های اصلاحی و حرف های حساب بزرگانی چون استاد شهید مرتضی مطهری که در کتاب تحریفات عاشورای خود بحث مفصلی از پیرایه های بسته شده به این حادثه تاریخ ساز دارد، و یا گفتار دکتر علی شریعتی معلم بزرگ انقلاب اسلامی و دیگر پژوهش گران این عرصه کمتر تاثیری در تغییر ما داشته و گاهی هم نداشته است.

و در واقع پاسخ ما در مجموع به دعوت این پیام آوران اصلاح در رفتار امت محمدی (ص) و علوی (ع) این است که ما می خواهیم به همان شیوه اجدادی مان باقی بمانیم. ولی چرا ما گرویدگان به دین محمد (ص) به همان استدلالی دست می زنیم که کفار کینه توز عرب در مقابل دعوت محمد (ص) بیان داشتند؛ و این خود معمایی است. قمه زنی ها، سینه زنی های حرفه یی که به جراحت جسم منتهی می گردد، حرفه یی کردن شغل ها و مراسمات که دیگر از بار معنوی آن کاسته و به شغل و کسب و کار عده یی تبدیل می شود و... نمونه هایی است که باید از دستگاه با عظمت عزای حسین (ع) زدوده شوند.

سو استفاده از فضای احساسی که در مومنین در این ایام به وجود می آید که در بعد اقتصادی به کسب و کار عده یی مرتبط است و یا پیگیری مطامع سیاسی عده یی که این ایام برای شان بهاری است برای کسب سیاسی شان و... از بزرگترین خیانت ها به استان قدسی محرم حسینی (ع) است که تنها خداوند است که قادر خواهد بود حساب این ظلم به حماسه سرایان محرم سال 61 هجری را محاسبه کند.

پس باید همواره به عقل باز گشت و رجوع کرد که در دوره احساس است که بزرگترین اشتباه ها و  گناهان بشری زمینه بروز می یابند. تمامی قتل ها (به عنوان سمبل عینی بزرگترین ظلم به انسان دیگر) در همین فضای احساسی است که زمینه بروز می یابد.

+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان ۱۳۹۲ ساعت 11:1 شماره پست: 349

دوستی بر حاشیه مطلبی از وبلاگم برایم پیغام داد که :

"مهم نیست که آخرین زلزله زندگی ات چند ریشتر بود. مهم نیست که در آن زلزله چه چیزهایی از دست دادی مهم این است که دوباره از نو بسازی جهانت را … زندگی ات را … باورت را … “مهم شروع دوباره است”"

باید گفت آخرین زلزله شدید و مرگبار زندگی ام مرگ پدرم بود که چهل روز پیش جان به جان آفرین تسلیم کرد و ما را در یتیمی کامل در دنیایی از ظلم و تعدی و جهل رها کرد و تنهای مان گذاشت و رفت. او که عمر شریف و جان پر برکتش را در طبق اخلاص گذاشت و آن را به تمام و کمال صرف ما کرد تا رشد و نمو کنیم و با قافله دنیا آبرو مندانه همراه شویم و او شاید نظری هم در آخر به سایه درختانی داشت که کاشته بود و پرورش شان داده بود تا روزگاری در آخرین سال های فرصت دنیایی خود دمی در سایه سارش بیاساید؛ ولی این سایه سار حداقل در مورد من چندان سایه ی راحتی نه برای او و نه همسرش مهربانش بود که او نیز دوشا دوشش در این نبرد زندگی مردانه رزمید و پیش از او فرسوده و از بین رفت؛ و اکنون در پس لرزه های این زلزله عظیم من مانده ام و ندامت خدمتی که شایسته و بایسته انجام بود و نکردم و فرصت عالی که از دست رفت. فرصتی که هم عزت دنیا  و هم آخرت را به همراه داشت و خداوند هم نظر به اهمیتش بارها بدان سفارش کرده بود.

 این که این دوست می فرماید "مهم نیست" چندان هم غیر مهم نیست. درست است که باید زندگی را دوباره ساخت ولی هیچگاه دوران پیش از زلزله همانند دوران بعد از آن نخواهد بود که رنج ها باید با خود در زندگی جدید داشت و کشید تا این صفحه پاک شود و شاید پاک شدنی هم در کار نباشد. از آنجا که ما معتقد به ادامه آثار هستیم و علم نیز ثابت کرده است که این انرژی های ایجاد شده ادامه خواهند داشت و ابدیند؛ پس ما را از حسن و قبح این انرژی های ایجاد شده رهایی نیست.

امروز اول محرم است و ما (جماعتی از مسلمین) به یاد و استقبال حماسه یی به دقت سروده شده، می رویم تا به سوگ حادثه یی بنشینیم، تا مروری داشته باشیم به شروع سال 61 هجری آن گاه که حسین (ع) فرزند فاطمه (س) و علی (ع) و نوه دوست داشتنی محمد (ص) با تمام قوا به سوی ایجاد زلزله یی عظیم می رفتند تا بسرایند زلزله یی را که پس لرزه های آن شاید ما انسان ها را تکانی دهد و آینده خود را طور دیگری رقم زنیم؛ نه آن گونه در سپاه مقابلش چنان زلزله یی از نفرت و خباثت آفریدند که تا ابد مرور گران بر این جنایت توف بر انسانیت انسان نثار کنند. از مرور گران این حماسه سترگ پدر و مادر ما هم بودند که در این روزها تکان های از پس لرزه های این زلزله عظیم را حس می کردند که آنان را به تکاپوی عجیبی می انداخت و روز شب را با آن سپری می کردند و تمام امور خود به غیر از امور مهم غیر قابل تعطیل را رها کرده و در حد وسع خود بدان احترام قایل بوده و عرض ارادت می کردند.

آنان محرم را دستگاهی با عظمت تصور کرده که باید گوشه یی از آن را به عهده گیرند و عاشقانه و عارفانه ایفای نقش نمایند. در این آخرین سال های عمر پدرم  که روزگار تمام نیرو و توانش را ستانده بود بر صندلی نشسته و به خوش آمد گویی میهمانان حسینی (ع) مشغول بود و  کوچک و بزرگشان را ارج می نهاد و به پای شان بر می خواست و تا آخرین لحظه بر عهد خود که خدمت گذاری این خاندان پاک (ع) بود ماند و  حتما نیز این گونه افراد آخرین لحظات خود را نیز با اتصال به آنان (ع) سر می کنند و خوشا به سعادت شان که ذهن و عمل خود را به منبعی وصل کردند که به خداوند اتصال دارد.

 خدای شان رحمت کند و از سفره با عظمت خاندان نبوی (ص) متنعم شان گرداند انشا الله 

+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۲ ساعت 8:26 شماره پست: 348

دین و مذهب مجرای پاک اتصال انسان به آسمان هاست و سعی دارد زندگی مناسب برای انسان در زمین با توجه به خواست خالق کل مهیا و زمینه سازی کند و تمام ادیان نیز فارغ از همه ی عیوبی که در جهان بینی و یا سنت خود دارند، سعی می کنند که چنین مجرایی را همواره بر روح پیروان شان باز کنند. مذاهب به واسطه اعمالی که بر دوش پیروان خود بار می کنند، آنان را خالص کرده تا توان پرواز در چنین مجرایی به سوی عالم بالا را داشته باشند. البته در این مسیر سو استفاده هایی هم می شود که با توجه به نفس سرکش انسان زمینی، شاید تا حدی هم اجتناب ناپذیر باشد. این از مجاریی است که خداوند برای آن تعدد وسعتی قرار داده است تا شاید انسان های بیشتری با تکیه بر رسول باطن خود و یا تعالیم رسول ظاهر (ص) بتوانند در این مسیر قرار گیرند؛ و البته این پرواز از هم آسان و هم سخت است؛ ولی همچون روزی انسان هاست که بالاخره خداوند تا اندازه یی تضمین کرده و به هر بهانه یی می رسد؛ و البته خداوند را باید برای هر دوی این نعمت ها شاکر بود.

در این میان افراط و تفریط بر امر دین همواره وجود داشته و زیان های بسیاری را به دین و انسان وارد کرده است یکی از سر تفریط دین را نادیده می گیرد و یکی از سر افراط دین را جای انسان قرار می دهد و آن را اولویت اول خود تصور کرده و انسان ها و انسانیت را به پای دین قربانی می کند؛ حال آنکه دین خود "وسیله یی" برای نجات انسان بیش نیست و البته وسیله یی معمولی هم نیست دست خدا در این مورد شاید بیشتر از موارد دیگر هویدا باشد؛ ولی با همه اهمیت آن، تنها وسیله یی است برای حرکت انسان به سوی کمال خود. وقتی این نکته ظریف را از معصوم (ع) می شنویم که آبروی انسانی از کعبه هم بالاتر است، هضم این حدیث تنها در سایه همین دیدگاه اهمیت انسان است که معنی می شود؛ اگر معتقد به اولویت دین در مقابل انسان باشیم دیگر این حدیث معنایی ندارد؛ چون کعبه شریف منحصر به فرد ترین موجودیت در بین ادیان ابراهیمی (ع) است و این بنای خاص در نقطه یی خاص و آیینی خاص مانده است تا ندای توحید را برای قرن ها سر دهد و نسل ها را نشانه یی به سوی توحید باشد انشالله دست الوده انسان هایی که به نابودی آن همت دارند همچون دست های الوده دیگری که در طول تاریخ برای نابودیش همت گماردند قطع خواهد شد؛ حال چطور می شود که آبروی یک مومن از خانه کعبه شریف هم بالاتر قرار می گیرد؟!!

این جاست که دین در ذیل انسان قرار می گیرد و تنها بخشی از زندگی اوست و به نیازی از نیازهایش پاسخ خواهد گفت. افراط گرایان بر امر دین به آن اولویتی غیر ضرور می دهند که در نتیجه آن خاصیتش را از بین می برند؛ مثلا تقدسی بی حد و مرز برایش قایلند؛ بارها شاید شما دیده باشی که در مسجدی به کودک خود قرآنی می دهید و یا او به قرآنی دست می زند و مسلمانی از راه می رسد (در جهان دوستان اهل سنت این شایع تر است) و شما را از این کار منع می کند؛ که قرآن مقدس در دست کودکی برازنده نیست؟!! و یا این که دین را متعلق به قشری خاص می کنند و حمل دین را تنها بر شانه های آنان قرار می دهند در حالی که دین باید در بین قشرهای مختلف هر جامعی جاری و ساری باید باشد و شانه های تک تک افراد جامعه حاملان آن باشد. افراط دیگر این که دین را بر دوش دولت (به معنای عام آن) سوار کرده و یا دولت را بر دوش دین سوار کنند؛ که هر دوی این موارد افراط است و خسارت بار، در زمان غیبت معصوم (ع) که حاکمان مسلمان را انسان هایی معمول تشکیل می دهد که در ارتباط با غیب همچون دیگرانند، این خسارت افزون خواهد شد و در این بین خسارت به دین و انسان به اوج خواهد رسید و چون در زمان غیبت معصوم (ع) امور به دست این دنیائیان است، لاجرم اشتباهات هم وجود خواهد داشت و اگر دولت را بر دوش دین و یا دین را بر دوش دولت سوار کرده باشیم، با به زمین خوردن دولت دین هم به زمین خورده و خسارت خواهد دید لذا اگرچه به قول شریف رادین مرد عرصه دین و سیاست و عرفان، حضرت امام خمینی (ص) دین و سیاست رابطه یی ناگسستنی دارند، ولی این رابطه از نوع رابطه یی است که هر موضوع دیگری با دین دارد مثلا فرهنگ و هنر که بده و بستان طبیعیی بین آنان است و این دو در کنار هم پویا می شوند نه لزوما سوار شدن اجباری یکی بر دیگری؛ در امور هنری که در خواستگاه طبیعی خود رشد می کند ابتدا دین مثلا در ذهن هنرمند تاثیر می گذارد و این تاثیر خود به خود و بدون دیکته شدن از ناحیه طرف سومی در هنرش جاری می شود همین رابطه باید بین سیاست (و یا به معنای عام آن دولت) و دین برقرار باشد. نه دین را باید بر دوش دولت سوار کرد و نه جایز است که دولت را بر دوش دین سوار کرد؛ هر دو سو استفاده از یکی به نفع دیگری را محتمل می کند. خسارت ناشی از این دو صورت، هم به دین صدمه می زند و همه به انسان.

+ نوشته شده در شنبه یازدهم آبان ۱۳۹۲ ساعت 9:12 شماره پست: 345

ناخداها بی خدا نبودند بلکه ناوخدا (ناو+خدا) بودند که گذر زمان واوشان را ستاند و ناخدای شان کرد. در نگاه اولیه به اجداد خود که در زمان های گذشته زیسته اند این سوال پیش می آید که آنان به چه دینی بودند؟ و یا این که رابطه اشان با خدایی که ما اکنون و در عصر رشد علم می پرستیم چه بوده است؟ آیا آنان هم با او ارتباطی داشته اند؟ ساده ترین پاسخ حکم به کفر و ضلالت دادن آنان است که معمولا هم داده می شود و به حق یا ناحق بت پرست و... می نامیم؛ ولی تجربه نشان می دهد که فاصله زمین و آسمان در عهد آنان نزدیک تر از اکنون بوده است و حجم درگیری ذهنی شان با نیروهای فرا طبیعی، همچون خداوند بیشتر از ما و لذا روح آنان آمادگی بیشتری برای دریافت انوار قدسی (که از ناحیه اقدس تعالی ساطع می شود) داشته است. دوری آنان از مادیت و مادی گرایی آمادگی در آنان ایجاد کرده بود که نیروهای این چنینی را بهتر حس کنند و امواج نور را بهتر دریافت دارند و البته با توجه به پیشرفت ذهنی و عقلی که داشتند به همان میزان مبهوت قدرت بی پایان خداوندی شده و به سوی یافتن آن حق راستین حرکتی مستمر داشته اند. در این راه نیز به هر موجود بهت انگیزی که می رسیدند به حق او را تجلی خداوند دانسته و به ناحق به نیایشش می پرداختند. این تنها اشتباهی بود که آنان ناخود آگاه کردند و این نیز شاید به واسطه نبود پیامبرانی بود که باید می داشتند وگرنه آنان ازما بیشتر در پی حق مطلق بوده و شون زندگی خود را بیشتر با او در ارتباط می دانستند و که گاه به این حقیقت هستی نزدیک می شدند و گاه به نشانه یی از خداوند متوقف شده و بر آن می ماندند. این است که می بینیم خدایان بیشماری را نیایش کرده و یا حتی پرستیده اند. خدای شان رحمت کند که در همین جستجو بود که بشر را به رشد عقلی رساندند و در آینده هم بیشتر خواهد رسید و شاید آیندگان رشد یافته یی بر بی خردی ما به پرستش چنین خدایی (خدایی که در ذهن ماست و او را پرستش می کنیم نه آن خدایی که به واقع وجود دارد) خرده بگیرند و به کوته فکری و کوته نظری و کوته عقلی ما بخندند و قضاوتی کنند، که ما بر پیشنیان خود می کنیم.

+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم آبان ۱۳۹۲ ساعت 7:53 شماره پست: 344

وقتی به چهره نورانیش فکر می کنم حکایت مرشدی بزرگ، پدری مشفق و مهربان، پیری فرزانه و حکیم، معلمی دلسوز و رحیم، راهبری راه آشنا و راه دان، سالکی نام آشنا و غریب، چهره ایی به تقوا سال ها شکل گرفته، مصلحی اصلاح طلب و اصلاح گری توانا، مردی قوی و استوار، منبع اتکایی قابل اعتماد، روحی بزرگ و به قول هندوان "مهاتما"، لنگرگاهی آرام، سخنی سنجیده، دلی آرام، طوفانی عظیم، قلبی مطمئن، ضمیری امیدوار به فضل الهی، دلی آکنده از ایمان، لبی به ذکر مشغول، خود ذکری آشکار، سمبلی از از اعلی علین، پاکی به زلالی آفتاب، نماینده یی از تمامی خدایان، نظمی بی اتمام، پاکی دائم، دست از دنیا شسته، بر اهل دنیا دل نگران، به قدرت و مظاهرش پشت کرده، قدرت به او چشم و ابرو نشان داده، بی اعتنا به شیطان، و... در ذهنم متبادر می گردد؛ این است حکایت رادین مردی که آمدنش با هله هله میلیونی دوستارانش و رفتنش با وداع چندین میلیونی پیروان و دوستارانش تجلی گر استواریش بر عهدی بود که با خداوند و مردمش بسته بود و خود را در این هنگامه ی بین آسمان و زمین به هیچ انگاشت و لذا بزرگ شد و به اوج خود رسید و در اندک دوره یی ده ساله صفحه یی بر دفتر آزادمردان خدایی زد که تکرار ناشدنی شد.

هر چند کذب پیشه گان بخواهند محمدی (ص) را دوباره بسازند ولی او دیگر تکرار ناشدنی است و آنان تنها آب در هاون می کوبند که او یکانه گوهری بود در دستگاه عظیم هستی که خداوند بر جهانیان رو کرد تا چراغی گردد بر بشر در عصر خود و اعصار آینده و او یگانه بود چون از یگانه یی مطلق نشات گرفته بود و تجلی گر آن یگانه مطلق شده بود.

خمینی کبیر (ره) را مردمش عاشقانه دوست می داشتند و او خود شده بود محور عشق آنان و به قول استاد ما پروفسور سید امیر حسین ذکرگو مردمی که به دیدارش می رفتند ملودی "بسم الله الرحمن الرحیم" آغازین سخنش آنان را مست می کرد و اشک از دیدگان شان جاری می نمود و بی اختیار به گریه اشان وا می داشت خواه او در سخنانش مشتی حواله دهن دولتی می کرد و یا بوسه یی بر دست و بازوان جوانانی می فرستاد که در هنگامه رزم گاه حضور یافته و حماسه می آفریندند. فحوای کلام آن پیر فرزانه ی ما در جمع حاضرین در مرحله دوم توجه آنان قرار می گرفت و چهره و ملودی صدایش حاضرین را به عالم دیگری متصل و اشک شان را جاری می کرد که این اشک نه اشک شادی بود و نه اشک غم بلکه اشکی از شوک اتصال بود که به عالمی دیگر غیر از عالم دنیا صورت می گرفت. 

خدایش رحمت کند که در عصر خود تجلی گر محمد (ص) بود و شمه یی از انوار محمدی (ص) را ما به واسطه ی او حس کردیم هرچند ما هم همچون اویس قرنی به دیدار رودررویش رفتیم ولی در آن روز موعود خداوند او را به سوک سید روح الله خاتمی اش نشانده بود و لذا دل داغدیده اش حتی برای دیدار رزمندگان از چنگ برگشته نیز آمادگی نداشت و دیدار با ما برایش مقدور نبود و لذا موفق به دیدارش نشده او را از دست دادیم. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

+ نوشته شده در سه شنبه هفتم آبان ۱۳۹۲ ساعت 8:15 شماره پست: 342

وقتی از بلندگویی بانک با شکوه و پر معنی اذان بلند می شود دل انسان به پرواز در می آید؛ اذان، بلند معانیی است که خلقی را برای ستایش و پرستش خداوند به ولوله و حرکت می اندازد. احترام به این صدای انگیزاننده روح شاید واجب باشد. استاد ما جناب دکتر امیر حسین ذکرگو از بین اساتیدی که تاکنون در مقاطع و دورس متعدد داشته ام از این لحاظ هم یگانه است. ایشان با بلند شدن صدای اذان درس خود را متوقف می کند تا تمام اذان گفته شود و بعد کلاس خود را ادامه می دهد این نوع احترام به اذان را من برای اولین بار در بین اساتید خود دیدم.

نوع دیگر احترام به اذان را از شخص دیگری هم دیده بودم، به این صورت که وقتی صدای اذان بلند می شد انگشت شصت خود را وسط چهار انگشت دیگر دست راستش قرار داده آنها را به هم چفت می کرد و سه بار آن را می بوسید و هر بار به پیشانیش آن را نزدیک می کرد و به نوعی ایستاده سه بار متوالی بر آن سجده می کرد.  درست به همان صورتی که ما بوسه را از راه دور روانه فردی کنیم.

این استاد و این دوست عزیزم هر دو مدتی را در شبه قاره هند بوده اند و گمانم این کارشان ریشه در حضور آنان در این منطقه داشته باشد که در این منطقه مردم به عقاید همدیگر احترام می گذارند و با هر مسلکی که باشی برای تو فارغ از عقیده ات احترام می گذارند.

در هند هم نوعی احترام به اذان را در بین دیگر عقیده مندان آن دیار دیدم؛ شاید این بواسطه این واقعیت باشد که برای آنان زمینیان و آسمانیان زیادی از نوع دیوان و خدایان وجود دارند که فعالانه در کش و قوسند تا کار این دنیا پیش رود و امور آنان و جهان به انجام رسد و آنان حتی محمد (ص) را هم می توانند در خیل خدایان خود جای دهند و در عقیده وسیع آنان او هم می تواند جایی برای خود داشته باشد!!! و لذا به اذان پیروانش هم همچون اوراد آسمانی دیگر احترام می گذارند.

+ نوشته شده در شنبه چهارم آبان ۱۳۹۲ ساعت 17:31 شماره پست: 340

 این عبارت موقعی از سوی مردم استفاده می شود که فردی بر خلاف عرف جمع و یا جامعه خود اقدام ساختار شکنانه (هر چند بسیار کوچک) بر خلاف خواست یا روندی که نسبت به یک نظم استبدادی یا مستبد و یا قدرتمند ظالمی موجود است، انجام دهد؛ از جمله مثلا انتقاد کوچکی به ساحت اون "بزرگ داشته شده" انجام دهد، که چون معمول نمی باشد و ممکن باشد به گوشه یی از پره ی عبای اون مظهر قدرت ظالمانه برخورد کند، در این حالت دیگران به نشانه هشدار (که آماده مجازات شدید باش!) به این فرد که حریم بسیار شدید و ظالمانه موجود را شکسته، می گویند که "عکس خدا را پاره کردی؟!!" در این جا "خدا" کنایه از آن فرد مستبد و بر برج عاج نشسته و “عکس” هم کنایه از عمل کوچکی است که حتی مستقیم به این خدایگان قدرت مربوط نیست ولی به واسطه شرایط مچ گیرانه حاکم، علیه این خدایگان قدرت تفسیر می شود که اگر چه به ندرت اتفاق می افتد و بسیار هم کوچک است ولی بزرگش می پندارند و جزایی بسیار شدید برایش پیش بینی می کنند؛ چرا که این اقدام علیه فردی صورت گرفته که با اقدامات گذشته اش علیه مخالفین یا منتقدینش شرایط را برای هر گونه مخالفتی شدیدا ناامن کرده و هاله یی به دور خود پیچیده (یا برایش پیچیده اند) که کسی را جرات وارد شدن به محدوده اش نباشد و حتی به محدوده ممنوعه مذکور جرات نزدیک شدن هم نداشته باشند. واکنش های تند و بی منطق نسبت به کوچکترین انتقادها به این گونه افراد ترسناک، ضرب المثل "عکس خدا را پاره کردی" را در چنین زمان هایی مناسب حال می کند.

ولی آموزه های دین انسان ساز و حقه اسلام این گونه می گوید که افرادی که مردم از آنها می ترسند از منفورتن ها نزد خداوند متعال می باشند و خداوند جزای سخت خود را شامل افرادی خواهد کرد که غرور و تکبرشان به چشم بندگان این چنین برجسته بوده است.

ولی قربان مهربانی یگانه عالم امکان یعنی خداوند متعال بشوم که عکس او که چه عرض کنم، روزانه هزاران توهین و بی توجهی مستقیم و غیر مستقیم نسبت او که صاحب همه خلق و قادر متعال است صورت می گیرد و او صبر و تحمل بی نظیر همه این موارد را دارد و این گونه انسان ها را مجازاتی هم نمی کند که هیچ؛ بلکه آنان را به انتظار می نشیند تا شاید بازگردند و توبه کنند تا هم خلاف های شان را ببخشد و حتی آن نقطه های کثیف و تاریک در زندگی او را نیز به روشنایی و به حسنه تبدیل کند؛ او تا آنجا صبر دارد که شاعر می گوید "عجب صبری خدا دارد؛ که من اگر جای او بودم؛ چنین می کردم و چنان می کردم"!!! این است تفاوت جبار مطلق و انسان ضعیف مبهوت از قدرت چند روزه. 

او هیچگاه منتظر بهانه جویی و تعجیل گر در مجازات خلایق نیست هدفی برای مجازات آنان ندارد و دلش هم با مجازات بندگانش خنک نمی شود و بر این مجازات خوشحال نیست. کاری که بشر اگر فرصت یابد هرگز در انجامش تعلل نمی کند. نمونه خدایی این دنیا اشک هایی است که علی (ع) بر جنازه دشمنانش می ریزد که چگونه به این وضع دچار شده اند.

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم آبان ۱۳۹۲ ساعت 7:57 شماره پست: 339

 پیشینیان ما در رژیم پهلوی برای رسیدن به ابرقدرتی در منطقه، در بعد بین المللی در عین حال که روابط موثری را با دول قدرتمند بلوک غرب در جهان و علی الخصوص امریکا برقرار کرده بودند، در این بین لزومی به یک روابط متوازن با دیگر بلوک های قدرت جهانی و یا دیگر تمدن های پیرامونی خود حتی نمی دیدند؛ و گوش های شان را تنها به صدایی کوک کرده بودند و که از آن سوی اتلانتیک بیاید؛ چون تنها آن را عین صلاح خود می دانستند. در عین حال در بعد داخلی هم صدایی غیر از خود و تفکرات شان را که معتقد بودند مجد و عظمت را برای خاندان شان و ایران به ارمغان خواهد آورد؛ نمی توانستند تحمل کنند و یا بشنوند. این کانالیزه کردن ذهن و عمل راهبران آن روز کشور، ما را به سمتی برد که دلسوزانی همچون امام خمینی (ره) دیگر تاب نیاوردند و دست به کار شدند. و خدا را شکر که موفق هم بودند، زیرا دست روی جایی گذاشته بود که درد همه جامعه تلقی می شد و این آگاهی از هدف و همراهی مردم عزیز ایران بود که امروز ما صاحب کشوری هستیم که در بین معدود کشورهایی در منطقه قرار دارد که در آن انتخابات برگزار می شود، حال بگذریم که انتقادهایی از مکانسیم آن از سوی برخی معاندان و حتی بسیاری از دلسوزان کشور مطرح می شود. ولی ضعف داخلی رژیم گذشته تک صدایی، تک حزبی، تک رانی، تک خوری، تک بینی و... بود که آنها تنها خود و اهداف شان را می دیدند و به هیچ چیز دیگر توجه نداشتند و هر غیر خودی؟!! را هم که صدایی ناکوک بلند می کرد خاموشش می کردند. باید از این درس بزرگ که آنان در شیوه خود به ما دادند عبرت بگیریم و ما که جایگزین به حقی برای آنان خود را می دانیم این اشتباه را تکرار نکنیم. این کشور با تنوع نژادی و فرهنگی اش، سرهایی در خود دارد که تفکرات متفاوتی در آن رشد یافته است و در طول تاریخ ایران با توجه به ابرقدرتی و تنوع سرزمین هایی که بر آن از غرب تا شرق تسلط یافته بوده است همچون کشور مهاجر ساخته ایی چون امریکا می ماند که متنوع الاقوام است و لذا متنوع الافکار نیز می باشد و لذا وجود تنوع فکری در بین ما کاملا طبیعی است. هر حاکمیتی هم که در ایران باشد با تکیه بر این تنوع می تواند به توسعه و پیشرفت نایل آید و اگر این تنوع فکری را نادیده بگیرد آب در هاون می کوبد و انرژی کشور را هدر داده ره گمراهان را پیش گرفته و روش آنان را تکرار خواهد کرد.

در عین حال امروز دیگر تنوع در تفکرات سیاسی (همچون دیگر حوزه ها از جمله دین و فرهنگ و...) به امری رایج و پذیرفته شده عقلانی در جهان تبدیل شده است و این حقوق را برای همه احاد کشورها ایجاد می کند که آن طوری فکر کنند که سعادت خود و کشورشان را در آن می بینند و با همان تفکر خود در مسابقه کسب قانونی قدرت در کشور شرکت کرده و سعی نمایند قدرت را به دست گرفته و کشور را نیز به همان جهتی بیاورند که خیر را در آن می بینند این که انقلاب و حرکت امام خمینی (ره) در مقابله با رژیم مستقر و حاکم بر قانون و ساری کننده آن، مشروعیت جهانی می یابد و شورش و یا عمل غیر قانونی تلقی نمی شود بر پایه همین سازه و تفکر عقلانی بشری است؛ که باید تنوع ایده ها را پذیرفت و حرکت آنان را هم مشروع دانست. لذا در فرهنگ جهان متمدن امروزی، نظام های سیاسی با یک تفکر سیاسی واحد که اجازه عرض اندام به هیچ یک از تفکرات دیگر را نمی دهند یک نوع نظام دیکتاتوری در جهان تعریف می شوند؛ خواه در راس این دیکتاتوری یک فرد بر آمده از نظام دو حزبی باشد که صدای سومی را تحمل نمی کند و خواه یک حزبی که از بدترین نوع ممکن است.

 در مورد پذیرش تنوع فکر وقتی به اوضاع خود نگاه می کنیم اسفبار است؛ نمی دانم ما را چه شده است که حتی یکی از استوانه های نظام بر آمده از تفکر آزادی خواه امام خمینی (ره) به نقل خاطرات خود می پردازد و سعی در تبیین پرده هایی دیگر از تفکر امام (ره) را دارد ولی یک عده از دوستان همراه سابق او حتی نمی توانند این را هم تحمل کنند و حتی از امام (ره) نیز تنها آن چیزی را می توانند بشنوند و تحمل کنند که در راستای تفکر خود ببینند و بدانند. این که یک فرد همراه امام (ره) پنجره یی به آنسوی تفکر او باز کند، چرا باید دستمایه حمله به این استوانه موثر در انقلاب تبدیل شده و عده یی به عقده گشایی بپردازند. مگر تفکر امام (ره) تنها آن چیزی است که ما خوشمان می آید. ما را چه شده که حتی نمی توانیم صدایی که صورت و وجه دیگری از افکار امام (ره) را بگوید،؛ تحمل کنیم؟!! حرکت شتابزده صدا و سیما در برنامه نامناسب بیست و سی در واکنش به این جریان؛ و یا حمله تهدید آمیز و بی پرده جماعت مداحان که در این کشور آنقدر قدرتمند شده اند که حتی گاهی حکم شرعی قتل افراد ناهمسو با تفکر و باند خود را حتی در دولت جمهوری اسلامی را هم می دهند، بسیار قابل تامل است. اگر فضا را به سمتی ببریم که یاران نزدیک امام (ره) نیز جرات حرف زدن از امام (ره) و افکارش را هم نداشته باشند که دیگر چه خواهد شد. آیا این خیانت به امام (ره) و تفکر آزادیخواهانه او نیست. آیا اگر فردی جرات نکند چیزی به غیر از قرائت عده یی از تفکر امام (ره) بگوید، این دفن تدریجی تفکر چند وجهی امام (ره) نیست. آیا اگر فضایی ایجاد کنیم که یاران امام (ره) هم نتوانند از تفکر او بگویند خیانت به آیندگان و معاصرین بی خبر از گذشته پربار حرکت امام (ره) نیست. تریبون داران و صاحبان قدرت به عنوان حافظان قانون و انقلاب و کشور باید از ایجاد فضایی که حتی سخن گفتن از تفکر امام (ره) توسط یارانش را محدود می کند؛ جلوگیری کنند زیرا ایجاد چنین فضایی چیزی جز خیانت به امام (ره) و تفکر متعالی او و تاریخ انقلاب نیست. خاطرات و یا نقطه نظرات یاران و نزدیکان امام (ره) که چه ما را خوش آید یا نیاید، بسیار هم متنوع و متکثر بودند و طیف متفاوتی معظم له (ره) را در کوران مبارزه و بعد از انقلاب تا رحلت جانگدازشان همراهیش کرده اند، راه گشای راه ما و اصلاح کننده انحرافات ما و بسیار مفید خواهد بود و آنان که به زعم خود از این راه می خواهند از تفکر امام (ره) دفاع کنند، روش نابخردانه یی را پیش گرفته اند که راه را بر طرح و گسترش تفکر محوری و راه گشای امام (ره) بسته و این کارشان نتیجه یی جز نابودی و به زیر بردن تفکر امام (ره) ندارد. نا امن کردن سخن گفتن از امام (ره) همان بلایی را بر سر انقلاب و امام (ره) می آورد که خلفای اسلامی بعد از پیامبر اکرم (ص) با حرکت خود در ممنوعیت نقل حدیث از پیامبر اعظم (ص) بر سر اسلام و مسلمانان و پیامبر (ص) آوردند. این کار خلفای مسلمان با هر دلیلی که بود تنها باعث قطع رابطه آیندگان با پیامبر (ص) و عصرش شد و در مورد ما هم تنها به باعث قطع رابطه آیندگان با امام (ره) و عصرش خواهد شد. بیایم همت آنانی را ارج نهیم، که سخن امام (ره) را در عصرش مطرح می کنند تا تفکر این راهبر صدیق دین و کشور (ره) در عصر خودش به فراموشی نرود. دورود خداوند بر کسانی باد که سال ها در رکاب آن بزرگ مرد تاریخ ایران و اسلام (ره) خدمت کردند و امروز همچون سجاد (ع)، باقر (ع) و زینب (س) که بعد از عاشورا با پیام آوری شان، نگذاشتند نهضت حسینی (ع) به فراموشی برود، نمی گذارند امام (ره) و تفکرش به فراموشی رفته و ره راه گشایش، توسط عده یی به بیراهمه ختم شود. اجر کسانی که فرصت حضور در رکابش را داشتند و درباره این دوران قلم می زنند تا راه آن پیر فرزانه (ره) را با نوری که می گسترانند، بشناسانند، همانند همان اجری خواهد بود که سجاد (ع)، باقر (ع) و زینب (س) بعد عاشورا داشتند. خدای شان در این راه همراه و نگهدار باد. 

خدایا این انقلاب برخاسته و بناشده بر تاریخی از خون پاکباختگان از فرزندان این کشور را از انحراف و فراموشی نگهدار باش.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مهر ۱۳۹۲ ساعت 8:50 شماره پست: 337

ملا خانم ما هم محرم را ندیده دیده از جهان فرو بست و رفت. او که عمری به روضه خوانی ائمه اطهار (ع) گذراند و لطف و صفایش زبان زد خاص و عام بود. خانم می فرمود هرگز از او در مورد فرد دیگری بدگویی نشنیدم. او با این که این اواخر بسیار پیر و ناتوان شده بود اما منبرخانه ما را به عنوان تنها جایی که می توانست بیاید رها نکرد و به یاد مادرم (ره) که دوستی مهربان برایش بود جای مادر را پر کرده بود و با روضه خوانی خالصانه اش منبرخانه ما را  صفا می داد و خالصانه به خاندان عصمت و طهارت (ع) عرض ارادت داشت. همسر محترمش "دایی ذبیح" که خدایش بیامرزد هم این چنین بود عمری را در این دستگاه با عضمت حضوری فعال داشت و چهره اش در این دستگاه حسینی (ع) بود که بیاد ماندنی باقی ماند. من به نوبه خود درگذشت این مادر مهربان و خواهر دلسوز و ملای توانا را به همه فرزندان و فامیل وابسته آن بزرگوار و اهالی روستای گرمن خصوصا خانم ها که از روضه های سوزناکش محروم شدند تسلیت گفته و بقای باقی ماندگان از این خانم وارسته را از خداوند بخشنده و مهربان خواستارم و از قادر متعال صبر و اجر برای آنان طلب کرده و در این غروب شام غریبان این عزیز برایش از خداوند درخواست آمرزش کرده و اجر و پاداشش را از حضرت زهرای اطهر (س) خواستارم.

ملای عزیز سلام ما را هم به مادرمان (که دوستی شما عمیق بود) برسان دعای خیر ما بدرقه راه دشوارت باد. بدرود که باید این راه را همه برویم. همین سه روز پیش بود که در مجلس پانزدهم پدرمان شرکت کردی و قرآن تلاوت کردی کی می دانست که تو هم با همین سرعت باید بروی. خدایت رحمت کند انشالله. 

منبرخانه ی ما امسال دوچندان عزادار شد که در این آستانه محرم اول در سوگ پدرم که عمری خدمت گذارش بود نشست و اکنوت تو که شاید شرکت در پانزدهمین روز درگذشت او آخرین حضورت در این مکان مقدس بود که عرض ارادت کرده و خداحافظی کردی و رفتی. خداوند هر دوتان را رحمت کند.    

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر ۱۳۹۲ ساعت 17:21 شماره پست: 336

قدرت برای قدرت مداران مستبد و عمال گوش به فرمان شان خط قرمز تلقی می شود و آنان فاصله خود با دیگران را بر همین مبنا تعریف می کنند، که چقدر فردی برای تحکیم قدرت شان مفید هست یا خطرناک و همین تقرب یا دوری آنان را به صاحب قدرت تعیین می کند. استبداد پیشگان حتی خود را هم با قدرت شان تعریف می کنند و بدون قدرت، خود را به هیچ می انگارند و هرگز در تصورشان نمی گنجد که روزی خود را از قدرت جدا ببینند یا در جایگاه قدرت خود محدود شوند. هر فردی با هر کیفیتی که داشته باشد اگر در تحکیم قدرت شان مفید باشد که عزیز وگرنه اگر پیامبر اکرم (ص)  هم اگر باشد و قدرت شان را تحدید کند لازم القتل می شود؛ آنان وقتی قدرت و نفوذشان به خطر می افتد دیگر به معیاری پایبند نیستند هیچ فردی را نمی شناسند و چیزی را متوجه نمی شوند و معیاری را رعایت نمی کنند و در این زمان چشمان شان به روی کسانی که در مقابل خود می بینند و یا تصور مقابله با خود از آنان دارند کور می شود و گوش شان کر و تنها حکم به نابودی می دهند. انگار نه انگار که روزی آنها با هم در یک جبهه می جنگیدند و یا تلاش و هدف مشترکی داشتند. خدمات یکدیگر را در حق همدیگر نمی بیند و قدر ناشناس و نمک ناشناس می شوند.

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم مهر ۱۳۹۲ ساعت 17:48 شماره پست: 335