به نام فرستنده یِ فرستادگان؛ یک هزار و چهارصد و سه سال قبل در همین روزها نبوت و ارسال رُسُل به پایان رسید، و آن زمانی بود که آخرین دور از ارتباطات وحی آسمانی با زمین از طریق جبراییل در 27 رجب در غار حرا مکانی در اطراف مکه مقدس آغاز و محمد (ص) در حالی که غرق در عبادت بود، مورد خطاب فرشته ی وحی قرار گرفت و بدین ترتیب پیامبر (ص) ما در سن چهل سالگی ماموریت 23 ساله ایی سخت و طاقت فرسا را در مکه آغاز که با رحلتش ۲۳ سال بعد در 28 صفر در مدینه النبی (ص) پایان یافت. این روز مبارکی برای بشر و آغازی سخت برای حامل پیام حق که در مقابلش موجی بزرگ از ظلمت قرار داشت و باید از موانع سخت و انسان های لجوجی عبور می کرد ولی انسان یک بار دیگر و برای آخرین بار در اوج خود و مورد خطاب مستقیم خداوند قرار گرفت.
عید مبعث گرچه واقعا به نوعی مبارک است، ولی با توجه به بی بهره شدن بشر از ارسال پیام آوران الهی (ع) که دست ما را تنگناهای جهل و حاکمیت ظلم و جور می گیرند، باز هم میمون و مبارک تلقی شده و باید چنین روزی را به همدیگر مبارکباد بگوییم؟ در حالی که می گوییم "اللهم نشکو فقد نبینا" خدایا به تو شکایت می آوریم از فقدان نبی خود.
+ نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 5:29 PM | یکشنبه چهارم خرداد 1393
