شهید سید محسن حسینی متولد ۱۳۵۰ بود. این شهید بزرگوار در منطقه کربلای فاو در تاریخ 22/1/1366 به شهادت رسید، منطقه ای که مزدوران بعثی خیلی زحمت کشیدند تا آن را پس بگیرند ولی نتوانستند. وقتی جسد پاک این شهید بزرگوار را به سپاه شاهرود آوردند تا به خاک سپرده شود من بر جنازه اش حاضر شدم صورتی آرام داشت که از یادم نمی رود انگار که خوابیده بود. انگار زنده بود و تر و تازه نظری بر جنازه اش انداختم از مظلومیتش فریاد یا محمدا یا علییا سر دادم با خود گفتم آثاری از جراحت انگار به بدنش نیست او چطوری به شهادت رسیده است. انگار چیزی به او اصابت نکرده است. ولی ظاهرا قبل از تحویل جنازه ها آنها را سرو سامانی داده بودند و خون و خاک صحنه جنگ را از چهره آنها زدوده بودند در همین عوالم بودم که صورت به پهلو خوابیده اش را بلند کردم تا چهره اش را بهتر و برای آخرین بار ببینم این جا بود که دیدم رگ گردنش از کنار مورد اصابت قرار گرفته و کاملا شکافته شده است و همین عامل شهادتش شده است و او انگار صورتش را به پهلو خوابانده بود که کسی از جراحتش آگاه نشود.

سید محسن انسان آرام ٫ بی آزار ٫ متواضع ٫ دوست داشتنی٫ مهربان ٫ خالی از هر گونه غل و غش ٫ ... بود او در اولین باری که به جبهه اعزام شد به شهادت رسید تا نباشد و وضعیت این روزها را نبیند. ولی برای رفتن بسیار زود بود او فرزندی صالح بود و در بی مشکلی نظیر نداشت. نوجوانی که به هیچ گناهی آلوده نبود. متانت٫ محبت در او اوج می زد. دلم وقتی چهره معصومانه اش را در سپاه شاهرود دیدم فرو ریخت. مردان این وطن چه مظلومانه به تیغ کین سردار بی خاصیت عرب (صدام معدوم) گرفتار شدند. بریده باد گلویی که فرمان آتش به سوی ما را داد و بریده باد دستانی که دست به ماشه بردند تا زلالان پاک این وطن را به خاک بکشند. واقعا حرامش باد خاک که چنین بدن های پاکی را در خود بلعید. خلا هزاران شهید را که رفتند و صحنه امروز خالی از وجودشان است را با پوست و خون احساس می شود.

هرکدامشان را که نگاه کنی بی نظیر بودند و مادر گیتی نخواهد زاد همچو گل های پاکی را که پای در زمین و سر در آسمان داشتند. وقتی به تک تک آنها فکر می کنم به بی اساسی برخی شعار های رایج مان پی می برم که "امریکا در چه فکریه ایران پر از بسیجیه" آن ها بسیجی هایی بودند بی نظیرند و  بدون چشمداشت به هیچ امتیازی سوی جبهه شتافتند (اصلا آن موقع ها امتیازی در کار نبود که برایش به جبهه رفت و اصلا پیروزی در افق دیده نمی شد که به بعد آن فکر کرد) و جان در طبق اخلاص نهادند و سر بر کف گرفتند شدند آنچه لایقش بودند. باز ماندگان از این قافله کجا و آنان کجا آنان جز به رضای دوست هیچ در نظر نداشتند و ما که حساب و کتاب هر قدم و هر کلمه خود را داریم که مبادا بر منافعمان خدشه ای وارد شود. آنان تمام سرمایه ی خود را بی حساب در دست گرفتند و رفتند بدون هیچ چشم داشتی به نتایج دنیوی آن. امروز ما اگر حقی را ببنیم و یا ناحقی را موقع واکنش (حتی زبانی) هزار احتیاط را در نظر می گیریم که مبادا خدشه ای به منافع مادی ما وارد شود ولی آنان در صحنه عمل تمام سرمایه خود را به قمار خانه جهاد بردند و باختند هر چه داشتند تا بلکه گوشه نگاهی از حضرت حق (جل اعلی) را به خود جلب نمایند

امروز اگر به مزار این شهدا مراجعه کنی می بینی که از این دست زیادند. البته با طرح های جدید بنیاد شهید و سپاه امروزه تمثال های مبارک این شهدا از قبورشان برداشته شده تا مراجعین ندانند که با چه چهره هایی ملاقات می کنند و به جز سنگ نوشته هایی یکدست و یکرنگ و یک اندازه و با متنی کلیشه ای بر قبورشان چیزی دیده نمی شود ولی اگر به مزارهای شهدای جنگ که هنوز دوستان موفق نشده اند عکس هایشان را بردارند بروی می بینی که این جماعت حتی از چهره هم با ما متفاوت بودند چه برسد بر سیرت.

خدایش رحمت کند و او را با شهدای صدر اسلام و روح مبارک انبیا و اولیا و صالحان و مصلحان (علی الخصوص روح مبارک مصلح بزرک و قافله سالار این سپاه حق حضرت امام خمینی ره) محشور و متنعم گرداند.

خدایا در این روز دوم محرم حسینی ات و به برکت این ایام ما را هم مشمول دعای خیر این شهید قرار ده. و عاقبت ما را هم همچون این شهدا ختم به خیر فرما. امین رب العالمین

خدایا می دانم که اکنون هم پس از سال ها چشیدن درد ماندن اگر صحنه ای باشد (که البته صحنه مبارزه با ظلم هر دقیقه و ثانیه موجود است اگر مرد میدانی باشد که البته هستند و ما آنان را به چشم خود می بینیم) نمی توانم باز در قمارخانه های جهد و جهاد با تمام سرمایه به میدان بیایم ولی نظری حسرت بار به برد آنانی دارم که روزی در کنارشان بودم و آنان با فاصله ای زیاد از من جلو افتادند و حسودانه به برد بزرگ شان و معامله سرشار از سودشان می نگرم ٫ برای تو چه خرجی دارد که ما را همین طور قبول کنی ٫ از تو چیزی کم نمی شود که ما را همین طور ناخالص بپذیری٫ این که این پاکان را مورد تفقد خود قرار دهی که زیاد کاری نیست اگر ایثار کنی ناخالص هایی همچون ما را بپذیری آنگاه است که رحمانیت و رحمیتت بهتر در دیده  خلقت خواهد آمد. خدایا شرمنده که در میان چه جمعی بودم و بهره لازم را نبردم. شرمنده از همه چیز.

این هم شاید تقدیر ماست که باشیم و ببینیم افتادن انقلاب به دست نا اهلان را (آنچه امام ره قبلا بدان هشدار داده بود)٫خیانت ها را٫ انحراف ها را٫ اختلاس ها را٫ و حیف و میل بیت المال ها را و... را البته تقدیر که نه ٫ حاصل نتیجه بدی هایم که کفاره گناه البته ماندن است و دیدن. 

آنچه مطمئنم این که تو تقدیر بد نمی کنی چون نسبت به بنده ات نه حسودی و نه بد خواه و تو مبرای از هر گونه رجس و پلیدیی٫ و رجس پلیدی تنها برازنده ما بندگانت است که آبروی تو را به واسطه خلیفه و نماینده تو بودنمان در زمین نزد فرشتگانت برده ایم. ولی چه بگویم زبانم نمی چرخد که آنچه لایق تو و آنچه لایق ماست را به زبان بیاورم انگار قفل شده این ذهن و معرفتی نیست که حتی شرح درد کند دردی که انگار تکرار و مکرر بر انسان های اعصار اتفاق می افتد و این دور را پایانی نیست. 

امتحانی گذاشته ای با سوال های روشن و از پیش اعلام شده که همه همان امتحان را پس می دهند و بدبختانه دور تکرار این افتادن ها و رفوزه شدن ها در این امتحان را پایانی هم نیست٫ نفس ما آنقدر قوی هست که روز را شب و شب را روز اعلام کنیم تا خدایگان و خدایان این دنیایی مان را راضی کنیم که مبادا خسارتی به منافعمان برسانند و خجالتی هم از خدای بالا سر نکشیم که به یقین او را ناظر بر اعمال خود می دانیم.  

از خون جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان سرو خمیده
در سایه گل بلبل از این غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشان جامه دریده

بیداد رفت لاله‌ی بر باد رفته را
یا رب خزان چه بود بهار شکفته را

هر لاله‌ای که از دل این خاکدان دمید
نو کرد داغ ماتم یاران رفته را

جز در صفای اشک دلم وا نمی‌شود
باران به دامن است هوای گرفته را

وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود
آخر محاق نیست که ماه دو هفته را

برخیز لاله بند گلوبند خود بتاب
آورده‌ام به دیده گهرهای سفته را

ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین
بیدار کردی آن گل در خاک خفته را

گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست
تب موم سازد آهن و پولاد تفته را

یارب چها به سینه‌ی این خاکدان در است
کس نیست واقف این همه راز نهفته را

راه عدم نرفت کس از رهروان خاک
چون رفت خواهی این همه راه نرفته را

لب دوخت هر که را که بدو راز گفت دهر
تا باز نشنود ز کس این راز گفته را

لعلی نسفت کِلک دُرافشان «شهریار»
در رشته چون کشم دُر و لعل نسفته را

شهریار

تهران - ۲۷/۸/۱۳۹۱

روز پنجم محرم ۱۳۹۱ خدمت آقای محمد عباسی رسیدم او که از فعالین جنگ و فردی پیگیر در مورد شهداست در مورد سید محسن مصاحبه ای با دائی رضا بسطامی (روحانی فرهیخته و عارفی که سال های سال عمر خود را در جبهه گذراند و به قول خودش شهادت نصیب او نشد و هر وقتی رزمنده ها را می دید می گفت برای دائی رضا هم دعا کنید شهید بشه ولی انگار خدا او را برای صحنه ای دیگر نگهداشته تا بماند. خداوند به او طول عمر بدهد) داشته است می گفت وقتی در میان عکس ده ها شهید عکس سید محسن حسینی را به او نشان دادم او را شناخت و گفت اگر بر قبر این شهید امام زاده ای بسازند کار زیادی نکرده اند و چند بار اسم سید محسن را تکرار کرد و گفت و عجیب انسان  بزرگی بود چیزهایی که من در او دیدم که خیلی عجیب بود 

محمد عباسی می گفت به گمانم این شهید یک بار به جبهه بیشتر اعزام نشد و در همان بار اول هم شهید شد و با دائی رضا بسطامی زیاد نباید دمخور بوده باشد زیرا از تاریخ اعزامش تا شهادتش زیاد زمانی نبوده است ولی دائی رضا نمی دانم در این شهید چه دیده بود که در وصف او این چنین می گفت و بعد از سال ها جنگ چهره منور این شهید را در ذهن داشت و این چنین ارتباط روحی را با این شهید حفظ کرده است.  

+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم آبان ۱۳۹۱ ساعت 8:38 شماره پست: 205

شهید رضا قنبری از شهدای نبرد مرصاد است او از جمله اولین کسانی بود که در تنگه "چهار زبر باختران" در مقابل ستون نظامی فرزندان فریب خورده و خیانت پیشه این مرز و بوم که سال ها بود که به عنوان مزدوران صدام متجاوز به خدمت ماشین جنگی او در آمده بودند٬ ایستاد و به همراه همرزمان دیگرش (از جمله شهید رضا نادری)  آنان را از ادامه پیشروی در خاک کشورمان باز داشت تا دیگران آمادگی کافی پیدا نمایند. او که فرماندهی متشخص بود و رسته ی جنگی نداشت و نباید دست به قبضه سلاح می برد در کشاکش نبرد و نیاز تمام این موارد را کنار گذاشت و همچون رزمنده ای ساده سلاح در دست گرفته و به دفاع از تنگه چهار زبر پرداخت تا به این حرکت ستون پنجم صدام پایان دهد و ستونی که مجهز به سلاح های خودکار سنگین بود پاسخ این شهید را با سلاح های ضد هوایی دادند و او سرش را در این میدان از دست داد تا بی سر به خانه اش برگردد انگار او به اباعبدالله الحسین (ع) اقتدا نموده بود که باید بی سر می شد.

قسم به اسبانی که نفسشان (در جهاد) به شماره افتاد (1) و در تاختن از سم ستوران برسنگ اتش افروختند (2) و صبحگاه انان را به غارت گرفتند (3) و گرد و غبار بر انگیختند (4) و سپاه دشمن را تماما در میان گرفتند (5) (سوره عادیات)

خدا در ایه های یک الی پنج سوره مبارکه عادیات به هنگامه های خلق شده توسط جهادگران به بحبوحه های نبرد قسم یاد می کند، این صحنه ها انقدر وجد اور است که خداوند که خالق همه زیبایی های وجد اور معنوی است، خود به وجد امده، به ان لحظه های پر شور خون و شهادت و به ان صحنه هایی سرنوشت ساز قسم یاد می کند. و ان نه چکاچک شمشیرها بلکه به جرقه هایی که از سم اسبان رزمجویان به هنگام برخورد با سنگ ها افروخته می شود و یا غباریکه از جدال بر می خیزد و یا انگاه که دشمن در صحنه استیصال در میان رزمندگان به محاصره افتاده است.

جنگ تحمیلی هشت ساله نبرد مقدسی بود بین حق و باطل، بین مورد تجاوز قرار گرفته و تجاوزگر، بین رزمندگان متخلق به اخلاق الله و بعثیان از دین و اخلاق و انسانیت دور افتاده، نبردی بودن بین معتقدین به خلق محمدی ص و مسلمانان به جاهلیت برگشته، لذا صحنه های این جنگ نیز بعد از سالها که از نبرد های بین اسلام و الحاد می گذشت یاد اور دوباره صحنه های بود که سوره والعادیات در شان ان نازل شده بود. انان که این صحنه ها را از نزدیک دیده اند به راحتی می توانند شهادت دهند که شباهت های این نبردها  با نبردهای نبی مکرم اسلام (ص) و سپاهیان کفر در مدینه تفاوت زیادی نداشت. اگر کفار مکه و اهل کتاب در مقابل پیامبر (ص) با تمام توان در جنگ احزاب ایستادند در این جنگ نیز تمام جاهلیت عرب و نیروهای یهود و نصاری در مقابل رزمندگان اسلام مالا و جانا ایستادند ولی چون ان روز امام خمینی (ره) و مردم شریف ایران ایستادند، نتیجه ایستادگی جز پیروزی نبود، و خداوند نیز نمی خواست اجر این ایستادگی را ضایع نماید و در اخر کار پیروزی از ان ما شد و امروز به برکت ان جهاد است که وجبی از خاک کشور در دست دشمن نیست و دست متجاوز از سر کشورمان کوتاه است و الا ان دشمن، دشمنی نبود که جز زبان زور زبان دیگری را بفهمد و اگر خشم و خروش امام خمینی (ره) و مردم ایران نبود اکنون مثل بسیاری از ما باید شاهد جدا شدن قسمت هایی از خاک خود به دست اعراب متجاوز بعثی و جاهلیت عرب باید می بودیم و کاری هم از دست مان بر نمی امد. همانگونه که سوریه سالهاست شاهد اشغال بلندی های جولان به دست اسراییلی ها هست و کاری از مجامع بین المللی و یا کشورهای عربی بر نمی اید و اسراییل کما کان به اشغال این سرزمین های اسلامی ادامه میدهد. و همانگونه که بحرین را ایران جدا کردند و یا قسمت های شمالی کشورمان که هم اکنون در خاک جمهوری اذربایجان، کرجستان و ارمنستان قرار دارد و این مناطق به تازگی از خاک ایران جدا شده اند.

 اری اگر شهادت و ایثار فرزندان این ملت نبود امروز سرنوشت ما معلوم نبود. اری این کشور ، استقلال و تمامیت ارضی خود را مرهون شهادت و ایثار فرزندان این ملت است.    

  دهلی نو – 17 اگوست – 2009  

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم شهریور ۱۳۸۸ ساعت 16:9 شماره پست: 53