شهیدان را باید به آب مهر غسل داد،
در زمین مهر دفن کرد، تا از خاکشان، مهر به وطن روید،
تن شهدا به گرد و خاکِ آوردگاه دفاع از وطن سربلند است،
حیف است که این خاک سرفرازی از تنشان شسته شود،
آنان را باید با لباس سربازی ایی که از مردمان خود دریافت داشتهاند، دفن نمود،
بهترین کفن برای چنین جنگجویانی، همان لباس رزم است.
تا این خاک بداند،
در میان خدمتگذارانش، آنان اکنون این برجستگی را یافتهاند که نام «شهیدان وطن» به خود گیرند.
خاک گورشان، زیارتگاه عاشقانِ به مام میهن خواهد بود،
بر زخمهاشان مرحمی از قدرشناسی و تقدیر خواهند نهاد،
آنان که برای دفاع از این آب و خاک، و این مردم جان بر کف گرفتند و جان دادند،
فرزندانی که تا ابد در یاد وطن، و اهل آن خواهند ماند،
کسانی که در هنگامه هول و هراس،
ماندند و چشم در چشم دشمن، به سویش شلیک کردند، و طعمه کینه خصم شدند.
آنان که در پستوهای اسارت خصم، غریبانه، اما استوار جان دادند،
اسرایی که چوبههای دار خصم، فریاد وطنخواهی آنان را، با ریسمان کینه خود، خاموش کرد،
مادران و عزیزانشان تا مرگِ خود، آنان را در آغوش پرمهرِ ذهنِ و روانشان بدرقه خواهند کرد.
همانگونه که در داغ فراقشان، خود را تا مرگ تشییعگرند.
