سی چهارمین فجر انقلاب پیروزمند ۵۷ خود را در حالی آغاز می کنیم که شرایط مان به گونه دیگری شده است. وقتی به گذشته نگاهی می اندازیم می بینیم که دیگر از شرایط آن روزها هر چه جلوتر می رویم بدنه انقلابیون حاضر در صحنه هر روز لاغر تر می شود و عده ای از شمولیت خارج می شوند و به جرگه های دیگری با نام های جور وا جور تقسیم می شوند و به تعبیری به غیر خودی تبدیل شده و یا می شوند و به زور و یا با نا امیدی از آینده از صحنه خارج می شوند و یا با حوادث طبیعی از نوع مرگ و... از وجودشان بی بهره می شویم و آن وحدت حضور انقلابیون که از شعب و گروه های مختلف از چپ و راست و ملی و یا مذهبی و... در کنار هم این حماسه بزرگ را آفریدند به نوعی از صحنه کنار مانده و می مانند و این به نظر من روند خطرناکی برای هر نهضتی است که بدنه چاق خود را از دست دهد و لاغر شود. این دست جمع بوده و هست که کار را جلو می برد نه بدنه لاغر و یک دست که یک دستی هم در جامعه ای که خداوند آن را جور وا جور آفریده تقریبا محال و اگر هم تحقق یابد عمری کوتاه خواهد داشت. نیاز امروز و هر عصر برای کشور و نهضتی که داعیه جهانی بودن دارد به کار گیری تمام نیروهاست نه کنار گذاری آنها ما این را در سنت پیامبر اگرم (ص) وقتی امثال ابوسفیان ها را در بین خود تحمل می کند و حتی به آنان اعتبار می بخشد و یا علی (ع) که امثال شمر و شریع قاضی ها را در بدنه حاکمیتی خود تحمل کرده  و جا می دهند به خوبی مشاهده می کنیم و از آنجا که به اعتقاد ما آنان واجد علم غیب و آینده بینی هستند این نشان می دهد که آنان که خود و نهضت خود را جهانی می دیدند و قایل به استفاده حداکثری از نیرو و توان جامعه بودند و حتی از نیرو و توان ابوسفیان ها و امثال شمر هم چشم پوشی نمی کنند پس باید با دید وسیع تری به توان نیروی انقلاب و کشور توجه کرد و از تمام قدرت و پتانسیل ها استفاده کرد و این دید تنها از بزرگان می تواند بروز یابد زیرا کوچک مردانی همچون عثمان (خلیفه سوم) تنها به قبیله و اطرافیان خود نظر دارند و حتی به مشورت با علی (ع) که در مشورت امین دو خلیفه پیش از او بودند هم نمی اندیشد و عاقبتی بد برای خود و حتی حاکمیت خود رقم می زند. باید عبرت گرفت و سیره نبوی (ص) و علوی (ع) را در حکومت داری خود سرلوحه کار قرار داد و به مردم و توانش اعتماد کرد همانطور که پیامبر (ص) اکرم اگرچه چشم به نیروهای آسمانی داشت لیکن در دست یابی به پیروزی به صحابه خود از هر تیره و تبار و از هر تفکری تکیه می کرد و لذا این دو مساله را با هم نباید مخلوط کرد و همانطور که آسمانی به پیروزی مکتب خود مطمئن بود زمینی فکر کرد و از همه نیروها استفاده می نمایند. وجه عملی این شمولیت تمام نیروها را در نهضت خمینی کبیر (ره) و رهبریش می توان عملی دید او اگر تنها فقط به روحانیت تکیه کرده بود حتما شکست می خورد ولی او چتری به بزرگی یک ملت گستراند که تمامی جناح ها و جبهه ها و فرق و ادیان و... در زیر آن تا پیروزی با رمز ٬٬وحدت کلمه٬٬ که امام آن را خود ابداع کرده بود جمع کرد و کاری کرد که دیگران از برنامه ریزی چنین مدلی ناتوان مانده بودند. به ۵۷ نگاه کنید در رکاب ایشان از تمامی اقشار و نحله های فکری حضور فعال داشتند و امام بدون سیاسی کاری (به رسم سیاست پیشگان) صادقانه ملتی را همراه خود به حرکت در آورده و خودی و غیر خودی در این بین جایی نداشت. در این فجر پیروزی که تنها به او معنی می یابد یادش گرامی و رهروانش پرتعداد باد روحش شاد و روان شهدای انقلاب اسلامی از نعم خداوندی بهره مند باد.

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم بهمن ۱۳۹۱ ساعت 10:0 شماره پست: 239

 این روز ها به زاد روز تولد انسانی از جنس خودمان اما استثنایی و بسیار خاص نزدیک می شویم. محمد (ص) !! انسانی که اخلاق انسان ایدال مد نظر خداوندی را به اوج رساند و همان شد که یکی از معجزه هایش نیز همین اخلاق نیکویش باشد. واقعا چه معجزه ای بالاتر از این که ملتی سختی کشیده از روزگار و طبیعت و فرهنگ منحط و... که به واسطه همین سختی ها دل هایشان هم به سان سنگ سخت شده بود را یک انسان آن هم از نوع یتیم آن و... نرم و لطیف و خدا پرست نماید و از یک چنین مردم متفرق قبیله قبیله شده یک ملتی قوی بسازد که به زودی دنیا را فتح نمایند که البته بخش فتح دنیای آن کاری بود که دیگران هم آن را کردند ولی چیزی که دیگران از انجامش باز ماندند همانا انسان سازی بود که این کار تنها از عهده انبیا و همراه آورندگان وحی قابل انجام است. او انسان هایی را ساخت که تا دنیا باقی است بتوانند الگو و اسوه ی بشریت باشند و گذر زمان آنان  را کهنه ننماید.

در آستانه ماه بهمن یعنی سالگشت آزادی یک ملت قرار داریم ماهی که در آن ایران یکپارچه به پاخاست تا شری را از سر خود کم کند. البته خود به خود که به پا که نخواست بلکه مجبور به بپاخیزیی عظیم و پر هزینه شد. این ملت هر آنچه در چنته داشت رو کرد تا شر دیکتاتوری را که خود را بر همه چیز و همه کس اولی می دانست و ملت را به هیچ می انگاشت از سر خود کم کند. ای کاش دیکتاتورها ملت ها را به این مرحله نرسانند که مجبور شوند بپاخیزند و حق خود را با زور باز ستانند. ای کاش دیکتاتورها قبل از این که ملت ها مجبور به چنین زحمت عظیم و پر هزینه ایی شوند به خود آیند و در کار و افکار خود اصلاحی به عمل آورند و مثل آدم به ریاستی که به آنان رسیده و جانشان بدان بند است ادامه دهند ولی انگار این تختی که آنها بر آن تکیه می زنند خاصیت عجیبی دارد زیرا بر بالای آن که جلوس می کنند مردم را به عنوان رعیت گروه و افکار خود و... می بینند.

"عدالت را اجرا کن و از زورگويى و ستمگرى بپرهيز زيرا زورگويى مردم را به ترک از وطن واميدارد  و ستم آنان را به قيام مسلحانه مى کشاند."          امام على (ع) - نهج البلاغه حکمت۴۷۶

به این سخن علی علیه السلام اگر توجه کنیم محور حکومت داری در سیستمی که علی (ع) را الگوی خود دارد عدالت است و دوری از خود رایی و زورگویی به مردم و انگار این قاعده دوران بوده و خواهد بود که  در فقدان این دو مهم مردم از چنین حاکمانی بگریزند و یا ترک وطن کنند و یا به قیام مسلحانه دست بزنند. این روندی بود که در رژیم گذشته تجربه شد و در چنین روزهایی دیکتاتور مجبور شد کشور را برای همیشه ترک کند و داغ ادامه تخت نشینی و فرمان دادن به دلش سنگش بماند. 

چقدر زیباست راهی که علی (ع) به پیروانش می آموزد (عدالت و دوری از زور گویی) تا راهی که معاویه در مقابل به هم کیشان و دانش آموختگان مکتب خود می آموزد که با زور و فریب و نیرنگ و باج و رشوه و... مردم داری کنند و به مقصود دنیایی خود برسند.

 بزرگمهر حکیم ایرانی نیز می فرماید: "چون دانستی که خدا از خاکت آفریده گردنکشی و خودرایی مکن"

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم دی ۱۳۹۱ ساعت 10:47 شماره پست: 234