امروز پنجم مرداد 1405 [1]، 150 روز از آغاز جنگِ غیرقانونی، تجاوزکارانه و زورگویانه امریکا و اسراییل علیه ایران می‌گذرد، جنگ رسوایی که تمام قوانین، شاخص‌ها و توافقنامه‌های بین المللی تعیین کننده راه و روش جنگ و صلح در جهان انسانی را زیر پای نهاد، و اولین روز آغازش را با کشتن دانش آموزان در مدارس، رهبران در دفاتر کارشان، نظامیان در پادگان‌هایشان و... کلید زد، میانه آن نیز خدعه و نیرنگ و عهد شکنی بود، و اکنون شاه بیت تهدیدهای اصلی سردمدار این جنگ، یعنی رئیس جمهور امریکا، پاکسازی تمدنی، زدن پل‌ها،… ادامه مطلب

دنیای زندگان ما کم از افیون زدگانِ در هپروت فرو رفته و مرده ندارد، که مردگانش را زنده می‌بیند، با آنان به سخن می‌نشیند، و به آنان نهیب "بِشنو و بِفهم" (اِسْمَعْ اِفْهَمْ یا فلان بنِ فلان) [1] می‌زند، و به گاه نهادن جسمِ بی‌روحُ جان مردگان در خاکِ سردِ قبر، جوری برخورد می‌کند، که انگار ایمانی به رخداد لحظه و هنگامه‌ی «چشیدن مزه مرگِ» [2] آدمی ندارد. همه‌ی باید و شایدهای مرگ، و اجسامِ مرده را نادیده گرفته، به فراموشی سپرده، انگار نه انگار که به تشییع جسمی بی‌روحٌ جان آمده، تا در به خاک سپردنش، با… ادامه مطلب

در این زُلداغ خورشید تابستانِ تجاوز و کشتار، دلم هوای خُنکای هیچ ساحلی را نخواهد کرد! ساحلم آوردگاه سیاهی‌هاست، دریایم خون‌آلود، کرانه‌هایش ویران، بامداد مه آلودش، بوی زمختِ باروت و انفجار می‌دهد، بادهایش بوی هجوم وحشی دودهای خفه کننده‌ی تحقیر، و اسارتی دیگر با خود دارد، بوی تزویر می‌دهد، بوی زور، بوی تحمیل می‌دهد، بوی جبر، بوی طمع با خود دارد، بوی تجاوز، بوی خیانت می‌دهد، بوی خدعه و... هوای ساحلم مسموم است، بادهای رونده و آورنده‌اش، بوی مرگ دارندُ می‌پراکنند، اجساد بر جای مانده از جدالی سخت،… ادامه مطلب

زلزله‌ها می‌لرزانند، و من هم با همه، در این دایره‌ی لرزان، لرزانم! تلاش‌های ناخودآگاهم برای نگاه‌داشتِ ایستایی‌ام‌، بی تاثیر! قراری نیست! آنرا نباید جُست! چراکه دریاست و موج، از موج نخواهد رَست، تقدیر! زیستن با امواج است! این صحنه موج سوارانی قهار می‌خواهد! موج سوارانی که انگشت شمارند، بسیاری، سواری را هرگز تجربه نکرده‌ مردند، انگار چنین چیزی نبوده، و هرگز نیست! تا قانون بقای داروین [1]، در این جنگل زر، زور و تزویر، به اثبات رسد! اما من، در این بالا و پایین شدن‌ها، هنوز خود را به فراموشی… ادامه مطلب