من در میان خَلق، جُویم خدای خویش [1]

خلق است جویبارِ جُستَن، از برای خویش

جُستم، مَجوی، خود را بدون خلق

خلق است سفره بی انتهای خویش

این اِنقطاع، ویرانیِ انسان، ز پی نِمود

وصل است به خلق، همان ابتدای خویش

خلق است جلوه گاه جمال و جلال دوست

جُویم من این، میان خلق، از برای خویش

خلق است جولانگه غرور و خضوع، دیدنیست!

جُویم میان خلق، خصلتِ انسان، برای خویش

زینهار که میان خلق بُوَد این همه ضرر،

دامن زِ اجتماع مَکِش، مُشو تو غرق خویش

حق را مَجوی به دور از خلقِ لایزال،

حق است بودنِ با خَلق، گُذر زِ خویش

[1] - به نظم درآمده در تاریخ 16/آبان/1402، در استقبال از شعر جناب صائب تبریزی که فرمودند :

 آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غافل که اتصال حق است انقطاع خلق

در اختلاط خلق ضررهاست، زینهار

بگذر ز خلق و صحبت بی انتفاع خلق

جانسوزتر ز مرگ طبیعی است فوت وقت

کاین انقطاع حق بود آن انقطاع خلق

بر اجتماع خلق مکن تکیه کز غرور

گوساله را خدای کند اجتماع خلق